Uratuj mnie ebook

Dla tych, któ­rzy od­wa­ży­li się po­pro­sić o po­moc.

I dla tych, któ­rzy sta­li się czy­imś ra­tun­kiem…

Ostrzeżenie autorskie

Ni­niej­sza ksi­ążka po­ru­sza te­mat, któ­ry może bu­dzić skraj­ne emo­cje. Znaj­du­ją są w niej rów­nież wąt­ki: wy­ko­rzy­sty­wa­nia sek­su­al­ne­go, sa­mo­oka­le­cza­nia oraz krzyw­dy ro­dzin­nej. W hi­sto­rii po­ja­wia­ją się sce­ny ero­tycz­ne.

Prze­zna­czo­na jest dla do­ro­słych i doj­rza­łych czy­tel­ni­ków.

Przed­sta­wio­ne wy­da­rze­nia i po­sta­ci są fik­cją li­te­rac­ką. Au­tor­ka nie uto­żsa­mia się ze wszyst­ki­mi po­gląda­mi czy za­cho­wa­nia­mi bo­ha­te­rów ani nie po­pie­ra dzia­łań, któ­re mogą wzbu­dzać wąt­pli­wo­ści.

Gdzie szukać pomocy

Je­śli czy­tasz te sło­wa, pa­mi­ętaj: nie mu­sisz być sam(-a) z krzyw­dą. Za­słu­gu­jesz na wspar­cie, bez­pie­cze­ństwo i god­no­ść – na­wet je­śli bo­isz się lub nie wie­rzysz, że ktoś Ci po­mo­że. Od­waż się za­dzwo­nić pod je­den z po­da­nych nu­me­rów – roz­mo­wa to pierw­szy krok, któ­ry może zmie­nić Two­je ży­cie.

Ka­żda pro­śba o po­moc jest wa­żna. Cza­sem wy­da­je się, że nic się nie zmie­ni – ale często to wła­śnie od tej roz­mo­wy za­czy­na się dro­ga do re­al­nej po­mo­cy, ochro­ny, a cza­sem no­we­go po­cząt­ku.

Telefony alarmowe i linie wsparcia

Je­śli gro­zi Ci nie­bez­pie­cze­ństwo – za­dzwoń:

112 – nu­mer alar­mo­wy (słu­żby ra­tun­ko­we)

800 12 00 02 – Nie­bie­ska Li­nia (Ogól­no­pol­skie Po­go­to­wie dla Ofiar Prze­mo­cy w Ro­dzi­nie, czyn­ne 24/7)

600 07 07 17 – Cen­trum Praw Ko­biet (ogól­no­pol­ski te­le­fon in­ter­wen­cyj­ny dla ko­biet do­świad­cza­jących prze­mo­cy, do­stęp­ny 24/7)

222 309 900 – Li­nia Po­mo­cy Po­krzyw­dzo­nym (po­moc dla ofiar prze­stępstw: prze­mo­cy do­mo­wej, prze­mo­cy sek­su­al­nej, in­nych; do­stęp­na 24/7)

720 720 020 – SE­XEDPL An­ty­prze­mo­co­wa Li­nia Po­mo­cy (ano­ni­mo­wy te­le­fon po­mo­cy dla do­ro­słych i mło­dzie­ży: prze­moc w zwi­ąz­ku, prze­moc sek­su­al­na, prze­moc psy­chicz­na; do­stęp­ny co­dzien­nie w godz. 12:00–20:00)

116 123 – te­le­fon za­ufa­nia dla do­ro­słych w kry­zy­sie emo­cjo­nal­nym.

Prolog

Michał

Za­ta­piam sto­py w mi­ęk­kim pia­sku, usi­łu­jąc prze­bić się przez co­raz gęst­szy tłum pla­żo­wi­czów, któ­ry zda­je się ro­bić wszyst­ko, by uprzy­krzyć mi i tak wy­star­cza­jąco już iry­tu­jący spa­cer. Sam Ba­łtyk wy­gląda na mniej­szy niż roz­ci­ąga­jące się po ho­ry­zont mo­rze pa­ra­wa­nów. Gdzie nie spoj­rzę, wi­dzę zie­leń i róż, raz po raz tyl­ko prze­ła­ma­ne czer­wie­nią czy po­ma­ra­ńczem. Do wy­bo­ru, do ko­lo­ru. Wieś ta­ńczy i śpie­wa, ka­żdy chce mieć dla sie­bie ka­wa­łek – bądź co bądź – wspól­nej pla­ży.

Po­ko­nu­ję ko­lej­nych kil­ka­na­ście me­trów i do­cie­ram do ka­mien­nych scho­dów. Oce­niam stan wil­got­no­ści be­to­nu, po czym po­sta­na­wiam na mo­ment przy­si­ąść. Od­kła­dam na bok nie­prak­tycz­ne na pla­ży buty spor­to­we. Wbi­jam pal­ce w mi­ęk­ki, ale zim­ny pia­sek i si­ęgam do kie­sze­ni szor­tów, by wy­ci­ągnąć z niej po­kie­re­szo­wa­ny te­le­fon. W pierw­szym od­ru­chu spraw­dzam po­wia­do­mie­nia. Pocz­ta, pra­ca, por­ta­le spo­łecz­no­ścio­we… Przy ostat­nim po­sta­na­wiam się na mo­ment za­trzy­mać. Ma­ile po­cze­ka­ją. W ko­ńcu pierw­szy raz od bar­dzo daw­na je­stem na urlo­pie.

Ta z tym, ten tam, ci zje­dli to, a dziec­ko tam­tej zro­bi­ło pierw­szą kup­kę. Zło­to.

Na wi­dok zna­jo­mej twa­rzy prze­su­wam pal­cem po ekra­nie.

Blond wło­sy przy­ci­ąga­ją spoj­rze­nie, tak samo jak lata temu. Dłu­gie, kręco­ne i lśni­ące jak żad­ne inne oka­la­ją przy­pró­szo­ną pie­ga­mi twarz. Oczy błękit­ne, cza­sem wręcz tur­ku­so­we. Do tego to­pi­ący ser­ce uśmiech.

Syl­wia.

Sta­ram się po­wstrzy­mać za­le­wa­jącą mózg falę nie do ko­ńca szczęśli­wych wspo­mnień. Za­raz po­tem zer­kam po­now­nie na ekran.

Przy­gląda­jąc się fo­to­gra­fii, do­cho­dzę do wnio­sku, że po­mi­mo upły­wu lat wy­gląda tak samo do­brze, a może i le­piej.

A obok niej stoi… ktoś.

Sunę spoj­rze­niem po wid­nie­jącym pod zdjęciem opi­sie.

Syl­wia i Mar­cel bio­rą ślub.

Nie po­wi­nie­nem się przej­mo­wać. Nic a nic. W ko­ńcu to ja zo­sta­wi­łem ją po tym, gdy po­sta­no­wi­ła pó­jść w tany z moim ów­cze­snym naj­lep­szym przy­ja­cie­lem. Niech ukła­da so­bie ży­cie. Ja swo­je cu­dem po­zbie­ra­łem do kupy. Te­raz jest na­wet nie­źle. Mam faj­ną pra­cę, do­brze za­ra­biam i ro­bię to, co lu­bię. Pla­nu­ję ku­pić dom. A i z Ka­ro­li­ną chy­ba w ko­ńcu wszyst­ko zmie­rza w do­brym kie­run­ku. Może na­wet kie­dyś wy­je­dzie ze mną do Ber­li­na.

W ta­kim ra­zie nie ro­zu­miem tego uczu­cia za­wo­du.

Mam wszyst­ko.

Na­praw­dę.

Anastazja

Wpa­dam do miesz­ka­nia i prze­cho­dzę przez cia­sny ko­ry­tarz, by we­jść do kuch­ni. Przy­sta­ję przy zbyt du­żym jak dla jed­nej oso­by sto­le. Wbi­jam gro­mi­ące spoj­rze­nie w ści­ska­ną w dło­ni ro­ze­rwa­ną ko­per­tę. Wzdy­cham, zroz­pa­czo­na, i ci­skam ka­wa­łek zmi­ęte­go pa­pie­ru na bor­do­wy blat.

Kla­pię ty­łkiem na chy­bo­tli­we krze­sło z my­ślą, że w po­przed­nim ży­ciu mu­sia­łam coś sro­go spie­przyć. Ina­czej nie da się wy­tłu­ma­czyć za­mi­ło­wa­nia losu do do­wa­la­nia mi na ka­żdej mo­żli­wej płasz­czy­źnie. Bru­tal­na kar­ma mo­gła­by się zli­to­wać i ura­czyć mnie krót­kim urlo­pem. W ko­ńcu jak dłu­go mo­żna prze­ska­ki­wać nad rzu­ca­ny­mi pod nogi gi­gan­tycz­ny­mi kło­da­mi? Nic by się nie sta­ło, gdy­by los choć raz ci­snął we mnie ga­łęzią, nie ca­łym pniem.

Za­ci­skam po­wie­ki i si­ęgam po będący ko­lej­nym gwo­ździem do ży­cio­wej trum­ny list. Wci­ągam do płuc haust wca­le nie tak świe­że­go po­wie­trza z na­dzie­ją, że czyn­no­ść ta po­mo­że w okie­łzna­niu emo­cji i po­wstrzy­ma usi­łu­jące opu­ścić oczy łzy. Nie­ste­ty, by prze­czy­tać cho­ler­ne upo­mnie­nie, mu­szę na nie spoj­rzeć.

Wzno­szę spoj­rze­nie ku po­żó­łkłe­mu su­fi­to­wi, po czym kie­ru­ję je w dół.

Było sie­dzieć w zim­nie – kar­cę się w my­ślach za prze­sad­ną roz­rzut­no­ść. I po ciem­ku.

Raz jesz­cze zer­kam na za­pi­sa­ną kart­kę.

– Kur­de, no nie ma szans, że­bym zdo­by­ła tę kasę w tak krót­kim cza­sie – mam­ro­czę pod no­sem, wi­dząc bi­jącą po oczach kwo­tę.

„Trzy ty­si­ące dwie­ście trzy­na­ście zło­tych” po­prze­dzo­ne pod­no­szącym na du­chu zwro­tem „We­zwa­nie do za­pła­ty”.

Wsta­ję z mal­tre­tu­jące­go po­ślad­ki krze­sła i pod­cho­dzę do usta­wio­nej pod oknem ko­mo­dy. Otwie­ram skrze­czącą nie­zno­śnie szu­fla­dę, by przej­rzeć jej za­war­to­ść. Po od­gar­ni­ęciu wa­la­jących się du­pe­re­li chwy­tam gra­na­to­wą ko­per­tę. Prze­li­czam scho­wa­ne w niej pie­ni­ądze.

Ty­si­ąc trzy­sta dwa­dzie­ścia.

– Re­we­la­cja – ko­men­tu­ję stan swo­je­go ma­jąt­ku. Za­raz po­tem wra­cam do sto­łu.

Roz­po­czy­nam roz­my­śla­nia nad pla­nem do­sko­na­łym, któ­ry spra­wi, że licz­ba trzy­ma­nych prze­ze mnie bank­no­tów na­gle ma­gicz­nie się po­troi. Po chwi­li po­sta­na­wiam wpła­cić wszyst­ko na po­da­ne w li­ście kon­to ban­ko­we z my­ślą… że nie będę jeść nic.

Musi mi to wy­star­czyć do ko­ńca mie­si­ąca. Jako że mamy do­pie­ro po­ło­wę lip­ca, ko­lej­nych kil­ka­na­ście dni przyj­dzie mi we­ge­to­wać.

Do­bra.

Nie czas na płacz. Po­be­czę wie­czo­rem. Te­raz trze­ba się za­sta­no­wić.

Je­stem w Za­ko­pa­nem, miej­scu tu­ry­stycz­nym. Prze­wi­ja się tu z mi­lion osób rocz­nie. A wszy­scy oni mu­szą gdzieś spać.

Tyl­ko jak to za­ła­twić?

Stu­kam dłu­go­pi­sem w le­ci­we, la­kie­ro­wa­ne, moc­no już prze­tar­te drew­no.

Wszyst­ko w tym miesz­ka­niu jest sta­re i ob­dra­pa­ne.

Kto ze­chce się tu za­trzy­mać?

Kie­ru­ję wzrok na okno i w my­ślach py­tam spo­gląda­jące­go na mnie z szy­by od­bi­cia: I jesz­cze za to za­pła­cić?

Michał

Pa­trzę w lu­stro i wy­cie­ram ręcz­ni­kiem mo­kre, pra­wie bia­łe wło­sy. Prze­cze­su­ję je pal­ca­mi, roz­trze­pu­jąc przy tym odro­bi­nę. Wy­krzy­wiam twarz w kwa­śnym gry­ma­sie, gdy wi­dzę, jak smut­ne zda­ją się moje oczy. Zwy­kle do­strze­ga­łem w nich iskrę. We­so­ło­ść, któ­ra te­raz ja­koś przy­ga­sła. Gdy­by przyj­rzeć im się uwa­żniej, nie wy­da­ją się na­wet zie­lo­ne. In­ten­syw­ny od­cień tęczó­wek za­stąpi­ła wy­pło­wia­ła sza­ro­ść. Po­kle­pu­ję dło­ńmi spa­lo­ne sło­ńcem po­licz­ki, po czym myję zęby.

Po kil­ku mi­nu­tach ru­szam do po­ko­ju, by spa­ko­wać naj­po­trzeb­niej­sze rze­czy. Ko­szul­ki, spodnie, szor­ty i oczy­wi­ście bok­ser­ki. W ra­zie po­trze­by resz­tę do­ku­pię.

Pa­ku­ję wszyst­ko do czar­nej tor­by, kie­ru­ję się do wy­jścia, zgar­nia­jąc po dro­dze klu­cze, port­fel i te­le­fon. Za­my­kam drzwi od po­ko­ju.

– Po­wo­dze­nia. – Sły­szę za ple­ca­mi głos Zuzy. Od­wra­cam się, ki­wam ko­le­żan­ce gło­wą, aż w ko­ńcu zbie­gam po drew­nia­nych scho­dach.

Sia­da­jąc za kie­row­ni­cą gra­na­to­we­go Nis­sa­na, spo­glądam na wiel­ki szyld z na­pi­sem „Osto­ja”.

– To je­dzie­my – bąkam pod no­sem, za­nim od­pa­lę sil­nik.

Po­jęcia nie mam, czy do­brze ro­bię, słu­cha­jąc rady Ada­ma. W ko­ńcu to przez nie­go nie je­stem z Syl­wią. Ale mu­szę się prze­ko­nać. Do­wie­dzieć, czy to uczu­cie pust­ki i sa­mot­no­ści to re­ak­cja na jej przy­szły ślub, czy może po pro­stu cze­goś mi bra­ku­je.

Bo może wca­le nie mam wszyst­kie­go.

Prze­je­żdżam przez otwar­tą na oścież bra­mę i ru­szam w dzie­si­ęcio­go­dzin­ną tra­sę do Za­ko­pa­ne­go.

Anastazja

W su­mie nie­wa­żny jest ten śmie­szy kar­ton z na­pi­sem będącym do­wo­dem mej de­spe­ra­cji. Istot­ne będzie to, jak się za­pre­zen­tu­ję. Nie po­win­nam wy­glądać wy­zy­wa­jąco, żeby nie przy­gar­nąć pod dach ja­kie­goś psy­cho­pa­ty. Naj­le­piej też, gdy­bym nie wy­gląda­ła jak ja. W ra­zie gdy­by miał po­ja­wić się on.

Pod­cho­dzę do sza­fy i rzu­cam okiem na zie­jące bie­dą pó­łki. Wy­bie­ram pierw­sze z brze­gu leg­gin­sy, sza­rą blu­zę i ta­kie same te­ni­sów­ki.

Nie jest źle – my­ślę, zwi­ązu­jąc wło­sy w kit­kę.

Po­pra­wiam opa­da­jące na twarz czar­ne pa­sma i si­ęgam po le­żącą na łó­żku tek­tu­rę, któ­ra – ozdo­bio­na na­pi­sem „po­kój do wy­na­jęcia” – sta­no­wi na­ma­cal­ny do­wód tego, jak bar­dzo je­stem nie­za­rad­na.

Wy­cho­dzę, naj­pierw z miesz­ka­nia, za­raz po­tem z ka­mie­ni­cy. Nim za­pusz­czę się w głąb za­nie­dba­ne­go po­dwó­rza, omia­tam ner­wo­wym wzro­kiem oko­li­cę. Pod­cho­dzę do wnęki na śmie­ci, wy­glądam za róg.

Po do­kład­nym oba­da­niu te­re­nu wy­ściu­biam nos za bra­mę, po czym od razu ru­szam w kie­run­ku dwor­ca.

Prze­bi­jam się przez tłum i nie­mal wy­mio­tu­ję na myśl, że ka­żda mi­ja­na oso­ba może być nim. Po­go­da nie za­chęca, a licz­ba na­ło­żo­nych na gło­wy kap­tu­rów po­ra­ża. Za­kry­te twa­rze zda­ją się wbi­jać we mnie spoj­rze­nia le­d­wie wi­docz­nych oczu. Gdy za­ci­snę po­wie­ki, z od­mętów spo­wi­te­go stra­chem umy­słu wy­ła­nia się wy­krzy­wio­na w zło­śli­wym uśmie­chu twarz.

Przy­spie­szam kro­ku. Będąc w po­ło­wie dro­gi, już nie truch­tam, lecz bie­gnę ile sił w no­gach.

Wkra­czam na pe­ron, za­my­kam oczy i wrzu­cam na twarz naj­sztucz­niej­szy uśmiech, jaki dane było oglądać wy­sia­da­jącym z po­ci­ągu przy­jezd­nym. Roz­pusz­czam wło­sy.

To nie pierw­sze two­je upo­ko­rze­nie, Ana­sta­zjo. Za­gryź zęby i prze­łk­nij to.

Ko­lej­ny raz.

Rozdział 1

Michał

Wy­chwa­la­ne pod nie­bio­sa gór­skie kra­jo­bra­zy ewi­dent­nie mają mnie w po­wa­ża­niu, jako że kie­dy zbli­żam się do celu pod­ró­ży, wszyst­kie szczy­ty skąpa­ne są w gęstej ni­czym mle­ko mgle. Ostat­ni od­ci­nek tra­sy dłu­ży się nie­mi­ło­sier­nie przez roz­ci­ągni­ęte na dro­dze sznu­ry wy­pe­łnio­nych tu­ry­sta­mi aut. W wi­ęk­szo­ści ta­ki­mi, co lu­bu­ją się w po­my­ka­niu w klap­kach na Gie­wont. Kto wie, może ja rów­nież z oka­zji po­by­tu w sto­li­cy pol­skich gór sko­rzy­stam i w ko­ńcu po­zwie­dzam. Bo cho­ciaż w sa­mym Za­ko­pa­nem by­łem kil­ka razy, cza­su na wędrów­ki wów­czas nie zna­la­złem. Za­miast tego za­zwy­czaj były to spo­tka­nia zwi­ąza­ne z pra­cą. Jed­no jest pew­ne – je­śli tym ra­zem po­sta­no­wię wy­brać się w góry, za­ło­żę od­po­wied­nie obu­wie.

Na ra­zie jed­nak mam inne spra­wy do ogar­ni­ęcia. Pierw­sza to noc­leg, gdyż od­po­wie­dzial­nie wy­je­cha­łem z Ostoi i za­po­mnia­łem za­re­zer­wo­wać miej­sce do spa­nia. Za­czy­nam wąt­pić, czy fakt, iż uwa­żam się za w mia­rę in­te­li­gent­ne­go, ma od­zwier­cie­dle­nie w rze­czy­wi­sto­ści. Po­my­ślę o tym pó­źniej. Jak już będę miał gdzie spędzić noc. Po­ło­żę się i za­cznę kon­tem­plo­wać wła­sną głu­po­tę.

A mam nad czym du­mać.

Dru­ga spra­wa jest dużo bar­dziej skom­pli­ko­wa­na. Tu­taj po­mo­że tyl­ko cud, na któ­ry – nie ukry­wam – li­czę.

Naj­pierw mu­szę jed­nak po­ko­nać ostat­nie ki­lo­me­try dro­gi, któ­ra po­zo­sta­je usła­na skąpa­ny­mi w pe­łnym sło­ńcu sa­mo­cho­da­mi.

Na ogół lu­bię spędzać czas w tra­sie. Prze­ry­wa­na szu­mem sil­ni­ka ci­sza po­ma­ga zre­se­to­wać zmęczo­ny ci­ągłą pra­cą umy­sł. Nie ma na­wet zna­cze­nia, ja­kim au­tem aku­rat pod­ró­żu­ję. Wa­żne, abym był wów­czas sam. Tym ra­zem jed­nak nie jadę, a sto­ję w gi­gan­tycz­nym kor­ku. Fraj­da z tego żad­na.

Nu­dzi mi się.

Dla­te­go kie­dy w ko­ńcu – po dzie­si­ęciu go­dzi­nach dro­gi prze­pla­ta­nej wie­lo­ma spędzo­ny­mi w bez­ru­chu kwa­dran­sa­mi – wje­żdżam do wsi, któ­ra bar­dzo chce być mia­stem, od­czu­wam wy­ra­źną ulgę. Tak wiel­ką, że aż wzdy­cham prze­ci­ągle, po czym roz­ci­ągam usta w zmie­sza­nym z ziew­ni­ęciem uśmie­chu.

Omia­tam wzro­kiem mi­ja­ną oko­li­cę prze­ko­na­ny, że pre­zen­to­wa­ła­by się ona dużo bar­dziej ma­low­ni­czo, gdy­by nie sta­do wi­ta­jących mnie na wje­ździe bil­bor­dów. Już wiem, gdzie ku­pić ta­pe­tę, zlew czy też kto wy­czy­ści mi szam­bo.

Wszyst­ko je­ste­śmy w sta­nie oszpe­cić. Na­wet Ta­try.

Pierw­sze miej­sce, do któ­re­go po­sta­na­wiam się skie­ro­wać, to dwo­rzec PKP. Pa­mi­ętam jesz­cze z cza­sów li­ceum, że to tu­taj mo­żna było do­rwać noc­leg od naj­bar­dziej zde­spe­ro­wa­nych osób. Nie po­trze­ba mi wie­le. Wy­star­czy ma­te­rac do spa­nia i to­a­le­ta. Jeść mogę na mie­ście. Jest też mo­żli­wo­ść, że je­śli z mo­ich pla­nów nic nie wyj­dzie, to ape­tyt nie będzie mi do­pi­sy­wał.

Par­ku­ję auto mi­ędzy dwo­ma au­to­bu­sa­mi z na­dzie­ją, że za­pew­nią one choć odro­bi­nę cie­nia i tak roz­grza­nej już ka­ro­se­rii. Dzi­ęki temu po za­ła­twie­niu miej­sca do spa­nia wró­cę do sa­mo­cho­du, a nie do pie­kar­ni­ka. Za­nim wy­si­ądę, si­ęgam po bu­tel­kę, by upić łyk wy­ga­zo­wa­nej wody. Zgar­niam port­fel i te­le­fon, po czym wy­sia­dam z Nis­sa­na. Ma­su­ję za­sty­głe bar­ki. Nie­przy­jem­nie wil­got­ną dłoń przy­kła­dam do ze­sztyw­nia­łe­go kar­ku. Prze­cie­ram oczy i roz­wie­ram usta w od­ga­nia­jącym reszt­ki znu­że­nia ziew­ni­ęciu. Mniej śpi­ący, ru­szam w stro­nę we­jścia do bu­dyn­ku dwor­ca. Stam­tąd uda­ję się pro­sto na pe­ron.

Roz­glądam się po stra­szącej sza­ro­ścią i daw­ną świet­no­ścią oko­li­cy z my­ślą, że mo­gli­by się bar­dziej po­sta­rać, je­śli cho­dzi o wy­gląd bądź co bądź wi­zy­tów­ki tego miej­sca. Prze­wi­ja­ją się tu rocz­nie ta­bu­ny tu­ry­stów, a dwo­rzec wy­gląda jak żyw­cem wy­jęty z pe­ere­low­skie­go se­ria­lu.

Z po­ci­ągów wy­cho­dzą wła­śnie ko­lej­ni mi­ło­śni­cy gór­skich wędró­wek, a ja po­sta­na­wiam wmie­szać się w tłum i po­szu­kać oso­by, któ­ra nie będzie przy­pra­wia­ła o ciar­ki od pierw­sze­go wej­rze­nia.

Moja uwa­ga kie­ru­je się ku po­py­cha­nej przez przy­jezd­nych dziew­czy­nie. Nie wiem, ile może mieć lat. Wy­da­je się młod­sza ode mnie. Opa­lo­ną twarz prze­cie­ra dło­nią, któ­rą za­raz przy­kła­da do czo­ła. Nie­ustan­nie po­pra­wia si­ęga­jące ra­mion wło­sy, za­kła­da­jąc lśni­ące pa­sma za ucho. Oczy mru­ży, a usta wy­gi­na w czy­mś, co po­win­no przy­po­mi­nać uśmiech. Z na­ci­skiem na „po­win­no”. Gdy­by przyj­rzeć jej się uwa­żniej, wi­dać wy­ma­lo­wa­ne na sym­pa­tycz­nej buzi zmie­sza­nie.

Dłu­ższą chwi­lę, z ro­snącym po­czu­ciem na­głej tro­ski, lu­stru­ję drob­ną po­stać. Nie da się ukryć, że jest sama, wy­ra­źnie za­gu­bio­na w miej­scu, w któ­rym za­pew­ne być nie chce. Może tra­fić na ja­kie­goś czu­ba, któ­ry za­pra­gnie cze­goś wi­ęcej niż tyl­ko po­ko­ju.

Do­bra, co tam, idę. Ura­tu­ję ją przed tym praw­do­po­dob­nym psy­cho­lem – my­ślę, po czym ru­szam z miej­sca. Po­ko­nu­ję dzie­lące nas me­try i przy­sta­ję obok nie­zna­jo­mej.

– Ile za ten noc­leg?! – py­tam, a wła­ści­wie krzy­czę, spra­wia­jąc, że dziew­czy­na pod­ska­ku­je wy­stra­szo­na i wpa­da na prze­cho­dzącą mi­ędzy nami ko­bie­tę. Ude­rza ją przy oka­zji trzy­ma­ną w dło­ni tek­tu­rą.

– Patrz, jak sto­isz! – woła zde­cy­do­wa­nie zbyt gło­śno tu­ryst­ka. O to­nie, ja­kie­go uży­wa, nie wspom­nę.

– To pani po­win­na uwa­żać. Nie jest trud­no wy­mi­nąć oso­bę, któ­ra się nie ru­sza, ale taką, któ­ra bie­gnie, ow­szem. – Nie otrzy­mu­ję w za­mian nic po­nad prych­ni­ęcie tu­ryst­ki i spoj­rze­nie wiel­kich jak ta­la­rze oczu mo­jej przy­szłej go­spo­dy­ni.

O ile oczy­wi­ście ze­chce nią być.

– Pfff. Nie mam cza­su – od­pie­ra blon­dyn­ka, od­wra­ca się na pi­ęcie i ru­sza z im­pe­tem w nie­wia­do­mym kie­run­ku.

– Słu­cham? – pyta nie­zna­jo­ma, kie­dy w ko­ńcu zo­sta­je­my sami. Nie li­cząc ty­si­ąca ota­cza­jących nas osób. – Zna­czy… nie mu­siał pan – stwier­dza, a gdy­by nie to, że uda­je mi się od­czy­tać sło­wa z ru­chu pe­łnych warg, za­pew­ne nie mia­łbym po­jęcia, o czym mówi. – Mogę ja­koś po­móc?

– Tak. Py­ta­łem, w ja­kiej ce­nie jest ten noc­leg – mó­wię, wska­zu­jąc gło­wą brązo­wą tek­tu­rę.

– Sze­śćdzie­si­ąt pięć za dobę.

Z pew­no­ścią nie jest nie­śmia­ła, sko­ro stoi tu­taj z tą nie­co już za­mok­ni­ętą pro­wi­zo­rycz­ną re­kla­mą. A jed­nak wy­raz twa­rzy ma ra­czej nie­pew­ny.

Co nie po­win­no mnie dzi­wić, jako że za­miast się ode­zwać, sto­ję jak ten słup i wbi­jam w nią na­tar­czy­we spoj­rze­nie.

– Ale mogę opu­ścić. – Uśmie­cha się pó­łgęb­kiem. – Do sze­śćdzie­si­ęciu.

– A gdzie? – py­tam i przy­su­wam się tro­chę, bo od tych krzy­ków za mo­ment stra­cę głos, a będzie mi jesz­cze po­trzeb­ny. – I nie ma po­trze­by. Cena jest okej – do­da­ję nie­co bez sen­su. W ko­ńcu po­jęcia nie mam, jak wy­gląda pro­po­no­wa­ny przez nią po­kój.

Bio­rę głębo­ki wdech, po któ­rym czu­ję aro­mat mi­ęty wy­pe­łnia­jący nos. To miła od­mia­na po kil­ku­go­dzin­nym wącha­niu odświe­ża­cza po­wie­trza o za­pa­chu sztucz­ne­go lasu.

– Przy Kru­pów­kach. O tam. – Wska­zu­je pal­cem, jed­nak nic mi to nie mówi. – Za tym wiel­kim sza­rym pen­sjo­na­tem.

Ki­wam gło­wą, cho­ciaż na­dal po­jęcia nie mam, o któ­rej po­pie­la­tej ka­mie­ni­cy opo­wia­da. Gdy sunę wzro­kiem we wska­za­nym kie­run­ku, wi­dzę ich pięć, a ró­żnią się tyl­ko ko­lo­rem wy­sta­wio­nych na bal­ko­ny kwia­tów.

– Z ła­zien­ką? – do­py­tu­ję, po­chy­lam się i przy­su­wam ucho do jej twa­rzy. Chy­ba zbyt bli­sko lub szyb­ko, bo znów cofa się jak opa­rzo­na.

– Tak – mam­ro­cze pod no­sem, uśmie­cha­jąc się przy tym prze­pra­sza­jąco.

W od­po­wie­dzi przy­ta­ku­ję i po­dob­nie jak ona uno­szę lek­ko kąci­ki ust.

– Do­bra, bio­rę.

Tym ra­zem ra­czy mnie sze­ro­kim uśmie­chem. Ta­kim z ro­dza­ju roz­ja­śnia­jących twarz.

– Za mną – za­rządza, od­wra­ca się i ru­sza przed sie­bie.

Mknie przo­dem, ja­ki­mś cu­dem od­naj­du­jąc dro­gę do wy­jścia z tego na­pie­ra­jące­go wręcz tłu­mu. Mądrzej by­ło­by iść obok niej i w ten spo­sób prze­dzie­rać się przez mo­rze tu­ry­stów.

Wy­cho­dzi­my w ko­ńcu z dwor­ca. Po za­czerp­ni­ęciu świe­że­go po­wie­trza do­strze­gam sto­jący kil­ka me­trów od nas kiosk z przy­kle­jo­ną do szy­by fo­to­gra­fią za­pie­kan­ki. Od razu do­pa­da mnie głód, gdy czu­ję za­pach sma­żo­nych pie­cza­rek.

– Ana­sta­zja albo, je­śli wo­lisz, Ana. – Od­wra­cam się na dźwi­ęk ła­god­ne­go gło­su. – Tak mam na imię.

Po­pra­wia opa­da­jące na twarz i tar­ga­ne go­rącym wia­trem wło­sy. Cały czas uni­ka mo­je­go wzro­ku. Do­pie­ro gdy nie­znacz­nie się po­chy­lam, po­sta­na­wia skrzy­żo­wać na­sze spoj­rze­nia. Jej jest tak zie­lo­ne, że aż zda­je się nie­na­tu­ral­ne.

– A ty? – pyta, wy­ci­ąga­jąc rękę w po­wi­tal­nym ge­ście.

– Mi­chał. – Rów­nież po­da­ję jej dłoń, za­sko­czo­ny tym, że nie­prze­rwa­nie się uśmie­cha. – Mo­żesz dać mi ad­res. Jesz­cze bym tu coś zja­dł. – Wska­zu­ję gło­wą me­ta­lo­wą budę. – Po­tem przyj­dę.

Ana­sta­zja pa­trzy to na mały bu­dy­nek, to na mnie, po czym od­po­wia­da:

– Mam obiad. Tu­taj nie ra­dzę. Kie­dyś było spo­ko, ale… – Roz­kła­da ręce w ge­ście re­zy­gna­cji.

Raz jesz­cze rzu­cam okiem na pa­pie­ro­wy wi­ze­ru­nek za­pie­kan­ki. Za­raz po­tem pa­trzę już na to­wa­rzysz­kę.

– Do­bra. Pro­wa­dź – mó­wię i znów ru­szam tuż za nią.

Mogę jej się te­raz przyj­rzeć na spo­koj­nie. Czar­ne, si­ęga­jące ra­mion wło­sy od­bi­ja­ją pa­da­jące na nie świa­tło. Mi­mo­wol­nie pa­trzę w dół i od razu do­cho­dzę do wnio­sku, że musi upra­wiać ja­kiś sport. Tyl­ko oso­ba ćwi­cząca może po­chwa­lić się ta­ki­mi po­ślad­ka­mi. I to w leg­gin­sach.

No… jest ład­na. Na­wet bar­dzo.

Co nie po­win­no mnie in­te­re­so­wać.

– Jesz­cze ka­wa­łek. – Z po­to­ku my­śli wy­ry­wa­ją mnie sło­wa Ana­sta­zji. – Kil­ka me­trów.

Rze­czy­wi­ście po chwi­li za­trzy­mu­je się pod wy­so­ką na trzy pi­ętra ka­mie­ni­cą w ko­lo­rze zmie­sza­nej z ró­żem sza­ro­ści. Ta­kie tro­chę ko­cie wy­mio­ci­ny. Tynk tu i ów­dzie już od­pa­dł i uka­zał wszyst­kie war­stwy po­ło­żo­nej wcze­śniej far­by.

Nie znam mo­jej no­wej go­spo­dy­ni, a i tak wiem, że to miej­sce do niej nie pa­su­je. Ana­sta­zja zda­je się de­li­kat­na, a to… Pa­trzę w górę na za­pa­ro­wa­ne, oto­czo­ne ob­dar­ty­mi, drew­nia­ny­mi ra­ma­mi okna. A to nie za bar­dzo. Mam na­dzie­ję, że tu nie miesz­ka.

– To tu. Trze­cie pi­ętro.

Na klat­ce scho­do­wej tem­pe­ra­tu­ra jest ni­ższa o co naj­mniej kil­ka stop­ni. Za­pach wil­go­ci przy­ćmie­wa na­wet tę uro­czą woń mi­ęty, któ­ra uno­si się wo­kół Ana­sta­zji.

Przy­cho­dzi mi na myśl, że w ta­kim bu­dyn­ku pew­nie wy­na­jąłem ja­kąś mi­kro­ka­wa­ler­kę. W tej ce­nie to ist­na oka­zja. Znio­sę na­wet żyw­cem wy­ci­ętą z hor­ro­ru klat­kę scho­do­wą. Strach do­tknąć po­ręczy. Nie wia­do­mo, w co wsa­dzę dłoń.

Wcho­dzi­my po­wo­li. Scho­dy są nad wy­raz stro­me. Po pi­ja­ku? Po­wo­dze­nia.

– To tu.

Ana­sta­zja wcho­dzi pierw­sza. Chwi­lę krząta się po po­miesz­cze­niu, po czym wy­nu­rza gło­wę zza drzwi i za­pra­sza­jącym ge­stem dło­ni woła mnie do środ­ka.

– Pro­szę. – Jej pew­no­ść sie­bie odro­bi­nę zma­la­ła. – To twój po­kój. – Wska­zu­je na drzwi po le­wej. – A to mój. – Po­ka­zu­je na pra­wo.

Uno­szę brwi za­sko­czo­ny.

– Ty też tu miesz­kasz? – py­tam, choć zda­je się to oczy­wi­ste.

Wbi­ja oczy w buty. Jest za­baw­nie ni­ska. Wi­dzę czu­bek jej gło­wy.

– No tak. Prze­pra­szam, że nie po­wie­dzia­łam, ale pew­nie byś się nie zgo­dził, a ja… – Ła­pie po­wie­trze, gdyż od szyb­ko­ści, z jaką to mówi, do­pa­da ją za­dysz­ka. – Po­trze­bu­ję kasy, a ty nie wy­glądasz jak psy­chol.

Po pierw­sze, do­brze, że apa­ry­cją nie przy­po­mi­nam se­ryj­ne­go mor­der­cy, ale ktoś po­wi­nien jej po­wie­dzieć, że tacy na ogół nie ocie­ka­ją krwią na środ­ku dro­gi. Po dru­gie, wszyst­ko mi jed­no. Będę miał gdzie spać, a zo­stać tu­taj mogę naj­wy­żej mie­si­ąc. Po­tem mu­szę wra­cać do mo­ich la­sów.

– Do­bra, zo­sta­nę – mó­wię, a na po­licz­kach Ana­sta­zji wy­kwi­ta­ją dwa so­czy­ste ru­mie­ńce. – Tyl­ko nie je­stem w sta­nie po­wie­dzieć, na jak dłu­go. Naj­wy­żej mie­si­ąc. Może być też tyl­ko ty­dzień. Wszyst­ko za­le­ży, jak się spra­wy po­to­czą.

– Su­per. – Za­czy­na truch­tać le­ciut­ko i kla­skać. Je­śli za­wsze z ra­do­ści tak robi, to już wiem, skąd te kszta­łt­ne po­ślad­ki. – Od­grze­ję nam obiad. Idź może po ba­ga­że. Mi­cha­le, tak?

– Tak, Ana­sta­zjo.

Znów pa­trzy na mnie ja­koś dziw­nie, jesz­cze bar­dziej za­ru­mie­nio­na. Może my­śli, że ją pod­ry­wam? Mam na­dzie­ję, że nie. Pew­nie mi się wy­da­je. Nie je­stem w ko­ńcu tak prze­pi­ęk­ny jak je­ba­ny Adam Do­bro­wol­ski, któ­ry do­ra­dził mi ten przy­jazd. Do te­raz nie wiem, dla­cze­go go po­słu­cha­łem.

Do­bra, wiem. Je­stem już zde­spe­ro­wa­ny.

Wy­cho­dzę i ru­szam ku gro­żącym po­ła­ma­niem kar­ku scho­dom. Kto to w ogó­le pro­jek­to­wał?

Kur­de, za­po­mnia­łem za­py­tać o par­king. Po­sta­na­wiam zro­bić to pó­źniej, kie­dy już wró­cę z ba­ga­żem.

Anastazja

Pod­cho­dzę do za­pa­ro­wa­nej od wil­go­ci szy­by. Uno­szę lek­ko ro­le­tę i spo­glądam na za­sło­ni­ęte kłęba­mi gra­na­to­wych chmur nie­bo. Wpa­trzo­na w po­nu­ry kra­jo­braz, za­czy­nam się za­sta­na­wiać, co mną kie­ro­wa­ło, kie­dy po­sta­no­wi­łam przy­jąć pod dach ob­ce­go mężczy­znę. Zde­cy­do­wa­nie roz­sąd­niej­szym wy­bo­rem by­ła­by w mo­jej sy­tu­acji ko­bie­ta. Tyl­ko że ona, nie­wa­żne jak sil­na i wa­lecz­na, nie obro­ni­ła­by mnie przed nim. I cho­ciaż mój przy­szły wspó­łlo­ka­tor nie ma obo­wi­ąz­ku ro­bić dla mnie cze­go­kol­wiek, już na dwor­cu po­ka­zał, że nie po­zo­sta­je bier­ny w sy­tu­acjach, w któ­rych inni przy­my­ka­ją oczy. Po­trze­bu­ję urlo­pu od ogląda­nia się za sie­bie. Ro­bię to nie­ustan­nie od nie­co po­nad trzech lat. Śpi­ący za ścia­ną Mi­chał spra­wi, że i ja będę w sta­nie zmru­żyć po­wie­ki na dłu­żej niż go­dzi­nę.

A czy to ra­cjo­nal­ne? Oczy­wi­ście, że nie. Tyl­ko że całe moje ży­cie już od daw­na ta­kie nie jest.

Za­po­wia­da się kon­kret­na bu­rza. Oby okna nie prze­cie­kły, bo moja ostat­nia de­ska ra­tun­ku zre­zy­gnu­je z po­ko­ju, za­nim jesz­cze się w nim na do­bre roz­go­ści. Pi­ęk­ne, ma­low­ni­cze je­zio­ro po­środ­ku wąt­pli­wej ja­ko­ści apar­ta­men­tu nie za­chęca do noc­le­gu.

Wy­da­je się przy­ja­zny i nie­gro­źny. Wra­że­nie to po­tęgu­ją nie­mal bia­łe wło­sy i we­so­łe zie­lo­ne oczy. To do­brze. Nie było ła­two stać dziś z tym dur­nym kar­to­nem. Cały czas czu­łam wbi­te w ple­cy – za­pew­ne uro­jo­ne – oce­nia­jące spoj­rze­nia. Nie mia­łam jed­nak wy­jścia. Czynsz za miesz­ka­nie wzró­sł tak bar­dzo, że nie po­ra­dzę so­bie bez do­dat­ko­we­go źró­dła do­cho­du. A opła­ta za ogrze­wa­nie zmio­tła mnie już osta­tecz­nie. Pie­ni­ądze daw­no mi się sko­ńczy­ły. W mi­ędzy­cza­sie może i tro­chę do­ro­bi­łam, ale chcia­ła­bym w ko­ńcu po­czuć się sta­bil­niej w tym moim roz­chwia­nym ży­ciu. Nad­cho­dzący wrze­sień na­pa­wa na­dzie­ją. Ale je­śli nie wy­naj­mę po­ko­ju, będę ja­dła tynk i po­pi­ja­ła go desz­czów­ką. Tą wpa­da­jącą przez okno.

Bar­dzo ci dzi­ęku­ję.

Prze­cho­dzę do kuch­ni, wy­ci­ągam z lo­dów­ki małe garn­ki z wczo­raj­szym obia­dem, po czym usta­wiam je na ga­zów­ce.

Pach­nie sma­ko­wi­cie. Jak naj­bar­dziej na­da­je się do spo­ży­cia, no i jest dużo lep­sze niż ra­ry­ta­sy z bla­sza­ka na dwor­cu.

Sły­szę kro­ki na ko­ry­ta­rzu. Wra­ca.

Do­bra, pora na lep­szy uśmiech.

Nie ma co stra­szyć go tym ob­li­czem, któ­re wita mnie co­dzien­nie rano w lu­strze. Może je­śli będę cały czas się tak wy­mu­sze­nie uśmie­cha­ła, wkręcę sama sie­bie, że to jed­nak jest praw­dzi­we. Ta­kie pla­ce­bo.

Nie, Ana­sta­zjo, nie ucie­kłaś z domu z jed­ną re­kla­mów­ką. A przy oka­zji – stać cię na czynsz za miesz­ka­nie.

Moje ży­cie to ist­na baj­ka. A mam do­pie­ro nie­spe­łna dwa­dzie­ścia pięć lat.

Otwie­ra drzwi i wcho­dzi, śmiesz­nie duży, do za­baw­nie ma­łe­go przed­po­ko­ju. Tor­bę ma co praw­da nie­wiel­ką, ale ja, gdy się wy­pro­wa­dza­łam, mia­łam jesz­cze mniej­szą.

Cie­ka­we, czy on też ucie­ka?

Nie, to bez sen­su. Nie ma szans. Ta­kich jak on nie spo­ty­ka to, co przy­da­rza się ta­kim jak ja. Za­pew­ne przy­je­chał na urlop. Jest bar­dzo ład­nie umi­ęśnio­ny, to­też wy­si­łek fi­zycz­ny mu nie strasz­ny. Po­wędru­je po gó­rach, po czym wró­ci do domu, pra­cy i przy­ja­ciół, może też do dziew­czy­ny, na­rze­czo­nej, a na­wet żony. Jest przy­stoj­ny i do­brze wy­cho­wa­ny. Coś oko­ło trzy­dziest­ki. Je­śli cha­rak­ter do­rów­nu­je jego uro­dzie, to za­po­wia­da się na ide­ał.

Pa­trzy na mnie chwi­lę i wska­zu­je gło­wą na drzwi swo­je­go po­ko­ju. Przy­ta­ku­ję, więc wcho­dzi do sie­bie, zo­sta­wia tor­bę i wra­ca, uśmie­cha­jąc się lek­ko.

Sur­fer z do­łecz­ka­mi w po­licz­kach na pew­no nie jest se­ryj­nym mor­der­cą. Zresz­tą wszyst­ko oka­że się dziś w nocy. Je­śli obu­dzę się rano cała i zdro­wa, zna­czy, że in­tu­icja mnie nie za­wio­dła. No, chy­ba że w ogó­le się nie obu­dzę. Ale to aku­rat nie zro­bi ni­ko­mu ró­żni­cy.

Na­wet mnie sa­mej.

– Go­łąb­ki i ziem­nia­ki. Może nie ja­kieś wy­szu­ka­ne, ale do­bre. Mam taką na­dzie­ję.

Wy­ci­ągam z szaf­ki dwa duże ta­le­rze, bo cho­ciaż nie wy­glądam, lu­bię zje­ść.

– Pach­ną sma­ko­wi­cie – mówi tak szyb­ko, jak­by nie roz­dzie­lał słów. I jest gło­śny. Usta­wi­łby ka­żde­go. Kto wie? Może na­wet jego.

– Sia­daj, już po­da­ję. – Wska­zu­ję krze­sło.

Nie ko­rzy­sta z za­pro­sze­nia i sta­je obok mnie. Wpa­tru­je­my się te­raz w za­war­to­ść zie­lo­ne­go ron­dla. Sły­chać tyl­ko pal­nik i bul­go­ta­nie sosu.

– Spo­ko, sam so­bie na­ło­żę – in­for­mu­je, rzu­ca­jąc mi po­god­ne spoj­rze­nie.

Ła­pie za ły­żkę i wy­ci­ąga z garn­ka ka­pu­ścia­ne za­wi­ni­ąt­ko. Na­stęp­nie si­ęga po mój ta­lerz i robi to samo.

– Ile? – mówi ca­łkiem nor­mal­nie, ale brzmi, jak­by na­wo­ły­wał ko­goś z sa­me­go Gie­won­tu. Aż wło­ski na cie­le sta­ją dęba.

– Je­den – mó­wię i wy­ci­ągam z garn­ka po du­żej por­cji ziem­nia­ków.

Sia­da­my w ko­ńcu i za­czy­na­my po­si­łek. W nie­zno­śnej ci­szy sły­chać ka­żde mla­śni­ęcie, a na­wet prze­ły­ka­nie. Kie­dy si­ęgam po sól, Mi­chał przy­gląda mi się wy­ra­źnie za­in­try­go­wa­ny.

– Coś nie tak? – py­tam tro­chę wy­stra­szo­na, ale za­do­wo­lo­na z pre­tek­stu do prze­rwa­nia mil­cze­nia. Może i ma do­łecz­ki, ale na­dal jest dla mnie ca­łkiem obcy.

– A nic. Dużo masz tych ziem­nia­ków. Wi­ęcej ode mnie. – Wska­zu­je gło­wą na ta­lerz.

– Moja mama po­wta­rza­ła, że le­piej mnie ubie­rać niż kar­mić.

Kiwa gło­wą, jak­by za­ak­cep­to­wał moją od­po­wie­dź. Jem da­lej w gro­bo­wej ci­szy i w to­wa­rzy­stwie nie­zna­jo­me­go.

Kur­de, do cze­go mnie ta moja de­spe­ra­cja do­pro­wa­dzi­ła?

Rozdział 2

Michał

– Było pysz­ne – mó­wię do sie­dzącej na­prze­ciw­ko Ana­sta­zji. Od­ry­wa wzrok od ta­le­rza, by skie­ro­wać go na mnie. – Naj­pew­niej zde­cy­do­wa­nie lep­sze niż to, co chcia­łem zje­ść na dwor­cu. Sko­ńczy­łaś? – py­tam, na co nie­mo przy­ta­ku­je. Zbie­ram brud­ną za­sta­wę i za­no­szę do zle­wu. – Jest tu­taj może zmy­war­ka?

– Nie – in­for­mu­je Ana­sta­zja, udo­wad­nia­jąc tym sa­mym, że ra­zem z ziem­nia­ka­mi nie po­łk­nęła języ­ka.

Pa­trzę to na nią, to na pe­łen zlew, po czym za­czy­nam zmy­wać. Po umy­ciu na­czyń pa­trzę w stro­nę nad­zwy­czaj ci­chej go­spo­dy­ni.

I w ży­ciu nie wi­dzia­łem, żeby ktoś był aż tak zdzi­wio­ny.

– Prze­pra­szam – od­zy­wam się po zde­cy­do­wa­nie zbyt dłu­giej, wy­pe­łnio­nej krępu­jącą ci­szą chwi­li. – Ty go­to­wa­łaś… – Wska­zu­ję gło­wą na garn­ki. – Po­my­śla­łem, że cho­ciaż po­zmy­wam.

Wy­ci­ągam dłoń po ręcz­nik, kie­dy sły­szę ci­che, ale sta­now­cze „nie” w wy­ko­na­niu Ana­sta­zji.

– Mia­łam to wszyst­ko już go­to­we. Dzi­ęku­ję bar­dzo, ale do­ko­ńczę sama – za­pew­nia, sta­jąc obok mnie. – Daj. – Za­bie­ra mi z dło­ni ba­we­łnia­ną szmat­kę. Pod­no­si wzrok. – Roz­go­ść się w po­ko­ju – po­le­ca, wska­zu­jąc ski­nie­niem gło­wy wąski ko­ry­tarz.

Znów przy­glądam się jej chy­ba tro­chę zbyt dłu­go, bo spe­szo­na opusz­cza gło­wę.

– Do­bra, prze­pra­szam, że się tak pa­no­szę… – za­czy­nam sam nie wiem do­kąd zmie­rza­jącą roz­mo­wę, któ­ra zda­je się wpędzać Anę w jesz­cze wi­ęk­sze za­kło­po­ta­nie. – Cały czas po so­bie sprzątam – rzu­cam, pa­trząc na już pu­sty zlew. – Od­ruch i po­dzi­ęko­wa­nie.

Ana­sta­zja przy­my­ka wy­ba­łu­szo­ne ze zdzi­wie­nia oczy.

Od­wra­cam się, za­su­wam krze­sło i ru­szam w stro­nę ko­ry­ta­rza.

– To będę u sie­bie – mó­wię. – W ra­zie gdy­byś mnie po­trze­bo­wa­ła – do­po­wia­dam i nie cze­ka­jąc na od­po­wie­dź, któ­ra za­pew­ne nie na­dej­dzie, w ko­ńcu ru­szam „do sie­bie”.

Po­kój jest mały, ład­ny i schlud­ny. Wi­ęcej po­wie­dzieć o nim nie mo­żna.

Przy­sta­ję po­środ­ku nie­du­że­go po­miesz­cze­nia i sunę po nim le­d­wo przy­tom­nym wzro­kiem. Dwu­oso­bo­we łó­żko wy­gląda na wy­god­ne, ale tro­chę przy­krót­kie. Czer­wo­na po­ściel co praw­da śred­nio pa­su­je do se­le­dy­no­wych ścian, ale wa­żne, żeby była czy­sta. Do dys­po­zy­cji mam sza­fę i mały te­le­wi­zor, któ­re­go nie pla­nu­ję uży­wać. Za to chęt­nie prze­czy­tam zo­sta­wio­ne przez Ana­sta­zję ksi­ążki.

Je­stem wy­ko­ńczo­ny po pod­ró­ży, a do tego chy­ba tro­chę za dużo zja­dłem.

Oci­ęża­ły i pad­ni­ęty jak ni­g­dy, po­sta­na­wiam od razu się po­ło­żyć. Wy­ci­ągam zbyt dłu­gie nogi na zbyt krót­kim łó­żku, kie­dy sły­szę pu­ka­nie do drzwi. Ci­che i de­li­kat­ne, jak wła­ści­ciel­ka ude­rza­jących o pły­tę wió­ro­wą dło­ni.

– Jezu – mam­ro­czę pod no­sem. Od razu się jed­nak za tę nie­uprzej­mo­ść kar­cę.

To nie wina Ana­sta­zji, że je­cha­łem tu­taj dłu­go, a tra­sa na­le­ża­ła do naj­nud­niej­szych, ja­kie dane było mi po­ko­nać. Dla­te­go nie zwa­ża­jąc na fakt, że już le­d­wo wi­dzę na oczy, mó­wię znów nie­co za gło­śno:

– Tak?!

Uno­szę gło­wę w ocze­ki­wa­niu na od­po­wie­dź. Coś tam mru­czy, zde­cy­do­wa­nie zbyt ci­cho i nie­śmia­ło, przez co mu­szę zwlec się z łó­żka i otwo­rzyć drzwi.

Gdy to ro­bię, pierw­sze, co wi­dzę, to przy­po­mi­na­jący małą pal­mę ku­cyk wy­ra­sta­jący z czub­ka gło­wy przy­gląda­jącej mi się uwa­żnie Ana­sta­zji. Nie­mal mru­żę oczy, któ­re ośle­pia żółć jej dre­so­wej blu­zy.

– Masz może ocho­tę na kawę? – pyta i wci­ska mi do ręki fio­le­to­wy ku­bek w kszta­łcie jeża.

Przej­mu­ję go z my­ślą, że w ży­ciu nie wi­dzia­łem tak dziw­nej rze­czy. Pier­ni­ko­we lud­ki, skrza­ty czy lisy, ow­szem. Ale jeże? I to fio­le­to­we?

– Zro­bi­łam dla sie­bie i po­my­śla­łam, że może też się na­pi­jesz – tłu­ma­czy, wy­cze­ku­jąco we mnie wga­pio­na.

Choć kawy spe­cjal­nie nie pi­jam, tym ra­zem po­sta­na­wiam zro­bić wy­jątek.

– Chęt­nie – od­po­wia­dam.

Bio­rę ko­lej­ny łyk i wbi­jam wzrok w ścia­nę za Ana­sta­zją.

– Su­per. To ja idę po­bie­gać, jak­by co. – Mi­ęk­ki głos spra­wia, że spo­glądam w dół. – Tu­taj masz klu­cze. Bra­ma, scho­wek. – Uno­szę py­ta­jąco brwi. – Tam jest ro­wer. Miesz­kam tu już do­syć dłu­go i wiem, że zde­cy­do­wa­nie le­piej prze­miesz­czać się po Za­ko­pa­nem nim, a nie au­tem czy tak­sów­ką.

– Okej.

– No, a tu­taj do miesz­ka­nia – do­po­wia­da, ma­cha­jąc mi przed twa­rzą klu­czem sta­rym jak sama Osto­ja. – Bo pew­nie chcesz gdzieś wy­jść, go­dzi­na aku­rat od­po­wied­nia na po­zna­nie noc­ne­go ży­cia gó­ra­li.

– A ty na dłu­go wy­cho­dzisz? – py­tam, na co w mo­ment po­wa­żnie­je.

– Będę nie­dłu­go – in­for­mu­je. Od­wra­ca się na pi­ęcie i ru­sza w kie­run­ku drzwi. – Pa!

– Pa – mó­wię prze­ci­ągle już sam do sie­bie i za­my­kam drzwi po­ko­ju.

Wra­cam do łó­żka i po kil­ku mi­nu­tach w ko­ńcu zda­ję się od­po­wied­nio roz­lu­źnio­ny. Na­ci­ągam ko­łdrę na gło­wę, przy­tu­lam twarz do mi­ęk­kiej po­dusz­ki i ku ogrom­nej ucie­sze ogłu­pia­łe­go ze zmęcze­nia mó­zgu – od­pły­wam.

Anastazja

Za­wi­ązu­ję buty, po­pra­wiam kit­kę, na­ci­ągam je­bit­nie żó­łtą blu­zę i star­tu­ję. Wiem, że świe­cę się jak ża­ró­wa, ale do­szłam do wnio­sku, że może dzi­ęki temu uda mi się po­zo­stać na wi­do­ku. Je­śli tu przyj­dzie, na myśl o czym już mam ciar­ki, będzie ocze­ki­wał mnie wy­stra­szo­nej i scho­wa­nej. A nie bie­ga­jącej w neo­no­wej sty­lów­ce.

Kie­dyś słu­cha­łam mu­zy­ki pod­czas bie­ga­nia.

Ale to było daw­no temu, kie­dy jesz­cze by­łam, w jego mnie­ma­niu, „grzecz­na” i „nie aż tak dur­na”.

Dzi­ęku­ję, o ła­skaw­co.

Od trzech lat tego nie ro­bię. Słu­cha­jąc ulu­bio­nych utwo­rów, na­wet ci­cho, czło­wiek tra­ci czuj­no­ść. A na to nie mogę so­bie po­zwo­lić. Je­den nie­ostro­żny ruch czy mo­ment za­po­mnie­nia i wró­cę do miej­sca, w któ­rym nikt nie chcia­łby się zna­le­źć.

Prze­mie­rza­jąc do­brze zna­ną tra­sę, przy­glądam się ka­żde­mu drze­wu i za­gaj­ni­ko­wi. Pa­trzę na twa­rze mi­ja­nych prze­chod­niów i za ka­żdym ra­zem od­czu­wam ulgę, kie­dy się oka­zu­je, że to nie on.

Jego jesz­cze tu nie ma.

Gdy­by był, nie by­ło­by mnie.

Bie­gam sze­ść ki­lo­me­trów co dru­gi dzień. Nie dla zdro­wia czy smu­kłej syl­wet­ki. Mu­szę być spraw­na, żeby się obro­nić. A naj­le­piej uciec bez ko­niecz­no­ści ro­bie­nia tego. Żeby znów nie za­bra­kło mi siły, kie­dy przyj­dzie wal­czyć o ży­cie.

Przy­śpie­szam i pa­trzę na roz­ci­ąga­jący się przede mną gór­ski kra­jo­braz. Po­win­nam być za­chwy­co­na. A nie by­łam w gó­rach ani razu.

Gdy do­bie­gam do oko­licz­ne­go su­per­mar­ke­tu, wiem, że pora za­wra­cać. Do­kład­nie trzy ki­lo­me­try i sie­dem me­trów. Ku­pu­ję małą wodę i ru­szam w dro­gę po­wrot­ną. Tym ra­zem bie­gnę dużo szyb­ciej. Po­chy­lam się lek­ko do przo­du, za­gry­zam zęby i nie zwa­żam na pie­kący ból w łyd­kach.

Je­śli się po­ja­wi, będę mu­sia­ła ucie­kać po­mi­mo bólu.

Po chwi­li wi­dzę ma­ja­czącą w od­da­li „luk­su­so­wą” ka­mie­ni­cę, w któ­rej to przy­szło mi spędzić ostat­nie trzy lata. Wła­śnie ta­kiej szu­ka­łam po przy­je­ździe. Sta­rej i strasz­nej. Ko­niecz­nie w cen­trum. Żad­na będąca przy zdro­wych zmy­słach ko­bie­ta nie chcia­ła­by tu miesz­kać. Nie tyl­ko przez „cza­ru­jącą” oko­li­cę, ale też nie­ade­kwat­ny do stan­dar­dów, za­trwa­ża­jąco wy­so­ki czynsz.

On naj­praw­do­po­dob­niej jest pe­wien, że nie mam fun­du­szy na ja­kie­kol­wiek lo­kum. O tym, że miesz­kam przy jed­nej z naj­dro­ższych ulic w Pol­sce, w ogó­le nie po­my­śli. Do cza­su oczy­wi­ście. I je­śli mi się po­szczęści. W prze­ciw­nym ra­zie znaj­dzie mnie wszędzie.

Za­trzy­mu­ję się do­pie­ro po prze­kro­cze­niu bra­my. Upi­jam łyk wody, kie­dy sły­szę coś na kszta­łt pła­czu lub skom­le­nia. Podąża­jąc za dźwi­ękiem, pod­cho­dzę do jego źró­dła. A jest nim nic in­ne­go jak wiel­ki, upchni­ęty we wnękę, skąpa­ny w ciem­no­ści kon­te­ner na śmie­ci.

Uro­czo – my­ślę, ro­bi­ąc pierw­szy krok w przód. Przy dwóch ko­lej­nych już so­czy­ście prze­kli­nam.

Po­chy­lam się nad kla­pą, uchy­lam ją lek­ko. Wy­tężam wzrok i cze­kam, aż ten przy­zwy­czai się do pa­nu­jące­go do­oko­ła mro­ku. Po kil­ku mru­gni­ęciach po pra­wej do­strze­gam za­rys cze­goś ru­cho­me­go. Przy­su­wam się jesz­cze bar­dziej i orien­tu­ję, że pa­trzę na le­żące je­den na dru­gim małe kot­ki. Bez za­sta­no­wie­nia si­ęgam po sto­jący obok kon­te­ne­ra kar­ton. Prze­kła­dam je de­li­kat­nie. Spraw­dzam, czy nie krwa­wią i przede wszyst­kim czy żyją.

Z ta­kim pa­kun­kiem i ka­pi­ący­mi na tek­tu­rę łza­mi zmie­rzam do swo­jej kry­jów­ki na trze­cim pi­ętrze.

Michał

Po bli­żej nie­okre­ślo­nym cza­sie bu­dzi mnie do­bie­ga­jący z przed­po­ko­ju sze­lest. Pró­bu­ję zlek­ce­wa­żyć ha­łas, od­wra­ca­jąc się na dru­gi bok i przy­kry­wa­jąc gło­wę po­dusz­ką. Jed­nak po pi­ęciu mi­nu­tach dziw­nych dźwi­ęków i cze­goś, co brzmi jak płacz, po­sta­na­wiam wy­jść i zo­ba­czyć, co ta­kie­go robi moja kur­cza­ko­wo­żó­łta go­spo­dy­ni.

Otwie­ram drzwi po­ko­ju, wy­glądam na ko­ry­tarz, a moim oczom uka­zu­je się sie­dząca po tu­rec­ku Ana­sta­zja. Z trze­ma ma­ły­mi ko­ta­mi. Ru­dym, czar­nym i ła­cia­tym.

– Prze­pra­szam. Obu­dzi­łam cię? – pyta, usi­łu­jąc wy­rwać pa­lec z pyszcz­ka nie­mal po­ma­ra­ńczo­we­go ko­cia­ka. – Nie mogę ich ogar­nąć.

Ma ra­cję – zde­cy­do­wa­nie nie może. Je­den wspi­na się po jej czar­nych wło­sach, zmie­rza­jąc ku czub­ko­wi gło­wy. Dru­gi usi­łu­je wsko­czyć na rękaw blu­zy, a trze­ci od­da­la się, by zwie­dzić oko­li­cę.

– Nie wie­dzia­łem, że masz małe kot­ki – za­uwa­żam, ści­ąga­jąc jej z gło­wy jed­ne­go z nich.

– Nie mam. Zna­la­złam je pod śmiet­ni­kiem. Ktoś je wy­rzu­cił – in­for­mu­je ła­mi­ącym się gło­sem.

Pod­cho­dzę bli­żej i ku­cam, żeby przyj­rzeć się zwie­rza­kom.

– Trze­ba je na­kar­mić – stwier­dzam od­kryw­czo, uda­jąc, że nie za­uwa­żam spły­wa­jących po po­licz­kach Ana­sta­zji łez i co­raz bar­dziej drżącej bro­dy. – Chy­ba przy­da się też ja­kiś we­te­ry­narz. Zo­ba­czy, czy nie są cho­re. Mają dziw­nie skle­jo­ne oczy – za­uwa­żam, przy­gląda­jąc się czar­ne­mu pyszcz­ko­wi.

Za­bie­ra­my zwie­rzy­niec i ru­sza­my do kuch­ni.

– Kur­de, nie mam nic. Nie mogą do­stać mle­ka kro­wie­go.

Znów zwie­sza gło­wę, przez co nie je­stem w sta­nie za­uwa­żyć, czy na­dal pła­cze. Po to­nie gło­su wnio­sku­ję jed­nak, że tak.

– Pod­ja­dę do skle­pu – pro­po­nu­ję od razu, otrzy­mu­jąc w za­mian spoj­rze­nie cie­lęcych oczu.

– Se­rio?

– Tak, se­rio. Jak coś pro­po­nu­ję, to na ogół na po­wa­żnie, nie dla śmie­chu – mó­wię zbyt gło­śno, a Ana­sta­zja smut­nie­je.

Bra­wo, Mi­cha­le. Zgnój ko­bie­tę ra­tu­jącą małe kot­ki. Kar­cę się w du­chu i usi­łu­ję przy­wo­łać na twarz ła­god­ny, po­krze­pia­jący uśmiech.

– To co ku­pić? I gdzie? – Prze­ry­wam krępu­jącą, trwa­jącą zde­cy­do­wa­nie zbyt dłu­go ci­szę.

Pod­cho­dzi bli­żej i przy­sta­je na­prze­ciw­ko.

– Daj te­le­fon. – Wy­ci­ąga dłoń. – Wpi­szę ci ad­res.

Si­ęgam do kie­sze­ni spodni, po czym po­da­ję jej roz­trza­ska­ne­go Sam­sun­ga. Przy­gląda mu się dłu­ższą chwi­lę, za­bie­ra urządze­nie i wpi­su­je lo­ka­li­za­cję.

– Su­per. To co mam wzi­ąć? – py­tam, zer­ka­jąc kątem oka na ad­res, pod któ­ry mam się udać. Co i tak nic mi nie daje. Prze­cież nie znam Za­ko­pa­ne­go.

– Mle­ko dla ko­ci­ąt. Tam jest kli­ni­ka ca­ło­do­bo­wa, więc na pew­no mają – mówi, po czym wy­ci­ąga z port­fe­la bank­not. – To po­win­no wy­star­czyć. – Stoi ze ści­ska­ną w ręku stó­wą.

Go­łym okiem wi­dać, że jej się nie prze­le­wa. Nie sta­ła­by z kar­to­nem na dwor­cu, gdy­by było ina­czej.

– Ja za­pła­cę. Przy oka­zji ty i koty też po­je­dzie­cie. Niech je od razu zba­da­ją. – Wkła­dam zwie­rza­ki po­now­nie do pu­dła. – Nie jest zno­wu tak pó­źno. Może na­wet nie po­li­czą za noc­ny dy­żur.

Pod­no­szę ko­cią ar­mię i pod­cho­dzę do nie­prze­rwa­nie zszo­ko­wa­nej Ana­sta­zji.

– Tak. No… – mam­ro­cze pod no­sem, znów na mnie nie pa­trząc. Chwy­ta opa­da­jące na czo­ło pa­smo wło­sów i za­kła­da je za ucho.

– No? – po­pędzam ją, raz jesz­cze kar­cąc się za nie­ade­kwat­ny do sy­tu­acji, zbyt su­ro­wy ton. – Prze­pra­szam. Strasz­nie je­stem dziś nie­uprzej­my. Nie wiem dla­cze­go. To chy­ba brak snu tak na mnie dzia­ła – tłu­ma­czę się, wi­dząc wy­ma­lo­wa­ne na opa­lo­nej twa­rzy zmie­sza­nie.

– Nie mam kasy – mówi ci­cho, na­dal wpa­trzo­na w podło­gę. – Na weta. Już le­d­wo mam na to mle­ko – do­da­je i prze­cie­ra dło­ńmi wil­got­ne oczy.

– Za we­te­ry­na­rza też za­pła­cę – pro­po­nu­ję, bo wi­dać przed mo­men­tem nie wy­ra­zi­łem się wy­star­cza­jąco ja­sno. Spo­glądam na śpi­ące w kar­to­nie ko­cia­ki. – Bo se­rio te oczy mnie nie­po­ko­ją.

– Do­bra, ale zo­ba­czy­my, ile wyj­dzie i od­li­czę ci od noc­le­gu.

Kręcę ener­gicz­nie gło­wą.

– Nie. Za­pła­cę nor­mal­nie i za noc­leg, i za koty – rzu­cam i omia­tam spoj­rze­niem kuch­nię. Już sam wy­gląd po­miesz­cze­nia świad­czy o tym, że Ana­sta­zji opła­ta za noc­leg jest bar­dziej niż po­trzeb­na. – Tyl­ko cho­dźmy – mó­wię, wska­zu­jąc gło­wą w kie­run­ku drzwi.

Ru­szam gwa­łtow­nie, na co Ana od­ska­ku­je w lewo.

– Prze­pra­szam. Z na­tu­ry je­stem eks­pre­syj­ny – tłu­ma­czę się i z za­do­wo­le­niem ob­ser­wu­ję, jak kiwa gło­wą.

– To zu­pe­łnie ina­czej niż ja – oznaj­mia, przy­sta­jąc przy szaf­ce z bu­ta­mi. Wsu­wa adi­da­sy, roz­pusz­cza i roz­trze­pu­je wło­sy. – Cho­dźmy. – Prze­pusz­cza mnie przo­dem.

Anastazja

Te scho­dy i małe koty to pro­sze­nie się o śmie­rć. Do­brze, że przede mną idzie Mi­chał, w ra­zie cze­go spad­nę na nie­go. Pew­nie na­wet nie drgnie. Jest wy­so­ki jak drze­wo i zda­je się twar­dy ni­czym ka­mień.

Po­ko­nu­ję ko­lej­ne stop­nie z my­ślą, że je­śli uda mi się kie­dyś uciec na tyle da­le­ko, że będę pew­na, iż on mnie nie znaj­dzie, za­miesz­kam na par­te­rze. Albo cho­ciaż w bu­dyn­ku bez ła­mi­ących kark scho­dów.

Do­cho­dzi dwu­dzie­sta pierw­sza, więc gdy wy­cho­dzi­my na ze­wnątrz, wita nas zwia­stu­jąca ry­chły mrok sza­ro­ść. O tej po­rze sta­ram się nie za­pusz­czać da­lej niż na po­dwór­ko. A to i tak tyl­ko w nad­zwy­czaj­nych sy­tu­acjach. W ci­ągu trzech lat wy­szłam po zmro­ku za­le­d­wie kil­ka razy.

Przy­sta­ję przed bra­mą, by ob­rzu­cić czuj­nym wzro­kiem po­dwó­rze. Wi­dząc, że jest pu­ste, ru­szam pędem przed sie­bie. Roz­glądam się przy tym na boki, żeby się upew­nić, że w żad­nej z licz­nych skry­tek i wnęk nie ma jego. Na dźwi­ęk od­pa­la­ne­go auta pod­ska­ku­ję i ła­pię na mo­ment ra­mię to­wa­rzy­sza.

– Stra­chli­wa je­steś – grzmi, idąc obok.

Rze­czy­wi­ście do naj­cich­szych nie na­le­ży.

Aż tak wi­dać, że le­d­wie tu od­dy­cham? – my­ślę i wzru­szam ra­mio­na­mi.

By­łam prze­ko­na­na, że je­stem lep­szą ak­tor­ką. Mia­łam wie­le lat na do­jście do per­fek­cji. Jak wi­dać, zmar­no­wa­łam cały ten czas i nie na­uczy­łam się na­wet tego.

– Nie no, tak szyb­ko cho­dzę – bąkam pod no­sem, nie zwal­nia­jąc tem­pa.

Mi­chał do­trzy­mu­je mi kor­ku, gdy prze­cho­dzi­my przez bra­mę. Pa­trzę w lewo, spo­glądam w pra­wo. Zer­kam na przy­gląda­jące­go mi się fa­ce­ta.

– Tam – oznaj­mia i po­ka­zu­je pal­cem sto­jące ka­wa­łek od nas za­par­ko­wa­ne przy dro­dze auta. – Gra­na­to­wy.

Za­czy­na kro­czyć we wska­za­nym kie­run­ku, a ja podążam za nim ni­czym upier­dli­wy, na­mol­ny i ubo­gi cień.

– Pro­szę. – Otwie­ra drzwi auta.

Wska­ku­ję do nie­go od razu, za­pi­nam pas i od­dy­cham z ulgą. Przy­kle­jam czo­ło do szy­by, żeby oba­dać wzro­kiem po­bli­skie drze­wa i krza­ki.

Mi­chał zaj­mu­je miej­sce za kie­row­ni­cą.

– Wszyst­ko do­brze? – pyta, a po to­nie gło­su wnio­sku­ję, że nie uda­je za­in­te­re­so­wa­nia.

– Tak. Je­dźmy, pro­szę.

Jest bar­dzo źle. Je­że­li nie ru­szy­my, za mo­ment za­cznę się du­sić, krzy­czeć lub mdleć. Może mi się po­szczęści i nie będę wy­mio­to­wać.

– Do­bra. Tyl­ko trzy­maj koty. Nie chcę któ­re­goś przy­pad­ko­wo na­dep­nąć.

Przy­glądam mu się z my­ślą, że jest od nie­go wy­ższy. Pa­trząc na ca­łkiem ład­nie za­ry­so­wa­ny bi­ceps, do­cho­dzę do wnio­sku, że za­pew­ne też sil­niej­szy.

Zła­ma­łby go wpół.

Ale nie zła­mie.

Nie ma co się łu­dzić. Szko­da by­ło­by mu za­cho­du. Jest taki… Nie wiem. Wi­dać, że lep­szy.

– Za­wsze tak wy­cho­dzisz z domu? Jak nin­ja? – pyta i do­pie­ro te­raz za­uwa­żam, że on rów­nież przy­gląda mi się kątem oka.

– Tyl­ko po zmro­ku – rzu­cam i od razu gry­zę się w język.

– Bo­isz się ciem­no­ści? – do­cie­ka, od­wra­ca twarz w moją stro­nę i uśmie­cha się lek­ko, jak­by chciał do­dać mi otu­chy.

Tro­chę przy­kre, że naj­bli­ższą mi oso­bą jest obcy z dwor­ca PKP.

– Tak – od­po­wia­dam krót­ko z na­dzie­ją, że to za­ła­twi spra­wę.

– Okej – rzu­ca tyl­ko, a ja od­dy­cham z ulgą.

Michał

Par­ku­ję auto pod kli­ni­ką, za­do­wo­lo­ny, że Ana­sta­zja zdąży­ła się tro­chę uspo­ko­ić. Od­dy­cha wol­niej, a gdy kie­ru­je ku mnie spoj­rze­nie, wy­da­je się ono zde­cy­do­wa­nie mniej roz­bie­ga­ne.

– We­dług na­wi­ga­cji je­ste­śmy na miej­scu. – Spo­glądam na opusz­czo­ny par­king i sto­jący po­środ­ku nie­go bu­dy­nek. – To tu­taj, tak? – do­cie­kam, na co kiwa gło­wą.

Znów szyb­ko i ner­wo­wo. Przy­ci­ska czo­ło do szy­by. Pro­stu­je się, po czym pa­trzy w moją stro­nę.

– Idzie­my? – py­tam, przy­wra­ca­jąc ją do rze­czy­wi­sto­ści.

Po­pra­wia wło­sy, po­cie­ra dło­ńmi roz­pa­lo­ne do czer­wo­no­ści po­licz­ki.

– Tak, cho­dźmy.

Wy­sia­da z auta i ru­sza pędem do kli­ni­ki, zo­sta­wia­jąc mnie da­le­ko w tyle.

Ru­szam za nią wol­nym kro­kiem.

Kie­dy wcho­dzę do środ­ka, Ana­sta­zji nie ma w po­cze­kal­ni. Sły­szę do­cho­dzący z ga­bi­ne­tu sym­pa­tycz­ny głos, a przez mlecz­ną szy­bę do­strze­gam za­rys jej cia­ła.

Kur­de, ten jej strach nie daje mi spo­ko­ju. To nie jest taki zwy­kły nie­po­kój. Wy­da­je się au­ten­tycz­nie prze­ra­żo­na.

A ja wścib­ski. I dur­ny. Jak wi­dać, mało mi ra­to­wa­nia la­sek po prze­jściach. Już po­mi­jam fakt, że przy­je­cha­łem jed­ną z nich od­zy­skać.

Albo nie. Sam nie wiem. Już w po­ło­wie dro­gi do Za­ko­pa­ne­go za­cząłem wąt­pić w słusz­no­ść swej de­cy­zji.

Do­cho­dzący z ga­bi­ne­tu głos sta­je się bar­dziej do­no­śny, to­też wsta­ję i – uzbro­jo­ny w kar­tę płat­ni­czą – ru­szam w kie­run­ku re­cep­cji.

– Dzi­ęku­ję bar­dzo.

Ana­sta­zja wy­cho­dzi ze swo­ją nową ko­cią świ­tą i po­sy­ła we­te­ry­na­rzo­wi ten sam uśmiech, któ­rym ura­czy­ła mnie na dwor­cu.

Sze­ro­ki, pi­ęk­ny.

W chuj nie­szcze­ry.

– Za­ła­twio­ne? Wszyst­ko z nimi do­brze? – py­tam, gdy przy­sta­je obok.

– Ten czar­ny ma koci ka­tar. – Ale mam leki. Przy oka­zji resz­ta też do­sta­nie. – Milk­nie na mo­ment. Bie­rze głębo­ki wdech i wy­pusz­cza po­wo­li po­wie­trze. – Przy­wió­złbyś nas na kon­tro­lę? – pyta, uno­si twarz i ra­czy mnie spoj­rze­niem, któ­re­mu nie da się od­mó­wić.

Przy­naj­mniej ja nie po­tra­fię.

– Ja­sne. Nie ma spra­wy – od­po­wia­dam i chy­ba pierw­szy raz wi­dzę, że uśmie­cha się szcze­rze. – Za­pła­cę i idzie­my – za­rządzam, po czym pod­cho­dzę do re­cep­cji i re­gu­lu­ję ra­chu­nek.

Wy­cho­dzi­my na ze­wnątrz, gdzie zdąży­ło się roz­pa­dać. Ści­ągam więc blu­zę, żeby okryć nią koty i Ana­sta­zję.

– Po­dob­no nie prze­pa­da­ją za wodą, a ty chy­ba nie chcesz być cho­ra – tłu­ma­czę, kie­dy zno­wu pa­trzy na mnie tymi sar­ni­mi ocza­mi.

Od­wra­cam twarz i chrząkam. Kie­dy zer­kam na Anę po­now­nie, wi­dzę ją bie­gnącą do auta.

– Nie to! – wo­łam, kie­dy szar­pie się z drzwia­mi For­da, cho­ciaż przy­je­cha­ła Nis­sa­nem.

Szyb­ko się re­flek­tu­je i wska­ku­je do wła­ści­we­go po­jaz­du.

– Nie bój się. W ra­zie po­trze­by cię obro­nię – rzu­cam nie­dba­le, zaj­mu­jąc miej­sce za kie­row­ni­cą.

Kur­wa – prze­kli­nam fakt, że na ogół naj­pierw mó­wię, po­tem my­ślę.

Ana­sta­zja mil­czy dłu­ższą chwi­lę, a pó­źniej za­czy­na pła­kać. Gło­śno. Na­wet bar­dzo.

Nie wiem, czy ją po­kle­pać po ra­mie­niu, czy co. Sie­dzi i cała się trzęsie. Koty pod­chwy­tu­ją me­lo­dię i za­czy­na­ją wtó­ro­wać.

Boże.

Ist­ny chór roz­pa­czy.

– Już do­brze – mó­wię jak do pi­ęcio­lat­ka, któ­ry zda­rł ko­la­no na pla­cu za­baw.

W ko­ńcu po­kle­pu­ję ją lek­ko. Pod­no­si twarz i pa­trzy na mnie, po czym znów za­czy­na łkać.

– Sor­ry – bąka, wy­cie­ra­jąc gila w żó­łt­ko, któ­re na­dal ma na so­bie. – Mam zły dzień. Ża­ło­sne – mówi, głasz­cząc czar­ne­go kota.

Na­praw­dę nie chcę wie­dzieć. Nie mu­szę. Nie po­wi­nie­nem.

– Co?

Po cho­le­rę mi całe to ga­da­nie do sie­bie w my­ślach, sko­ro i tak nic nie daje?

Zero od­po­wie­dzi. Za­snęła. W pół mi­nu­ty. Na­wet nie.

Może to i le­piej. Wy­ci­ągam rękę i przy­my­kam kar­ton z ko­ta­mi, żeby nie ro­ze­szły się po au­cie.

Nie ma po­trze­by, że­bym wie­dział o niej wi­ęcej niż to ko­niecz­ne. Czy­li jak ma na imię i ile kosz­tu­je po­kój w jej miesz­ka­niu. Może na­wet po­wi­nie­nem się wy­nie­ść.

Ale mam zo­sta­wić ją z tymi pro­ble­ma­mi fi­nan­so­wy­mi?

Ja pier­do­lę.

Trze­ba było zro­bić re­zer­wa­cję przed wy­jaz­dem z Ostoi. Tyl­ko wte­dy co?

Na­wet te koty mia­ły­by prze­sra­ne.

Rozdział 3

Anastazja

Roz­sia­dam się na krze­śle i przy­su­wam do odra­pa­ne­go sto­łu. Wle­piam wzrok w blat z my­ślą, że sko­ro już po­sta­no­wi­łam urządzić so­bie z miesz­ka­nia ho­stel, to mo­głam tę de­chę przy­kryć cho­cia­żby ob­ru­sem.

Rzu­cam okiem w stro­nę za­pa­ro­wa­ne­go okna. Wzdy­cham bez­gło­śnie, krzy­wię się na myśl o co­raz moc­niej za­ci­na­jącym desz­czu i nad­ci­ąga­jącej nie­uchron­nie bu­rzy.

Szczęśli­wie Mi­chał po­sze­dł już do sie­bie i za­pew­ne te­raz smacz­nie śpi. Nie da się ukryć, że od­po­czy­nek mu się na­le­ży. Z tego, co mó­wił, ma za sobą dzie­si­ęcio­go­dzin­ną pod­róż i czas spędzo­ny na nia­ńcze­niu mnie oraz ko­tów. Nic dziw­ne­go, że po przy­je­ździe z kli­ni­ki po­że­gnał się kul­tu­ral­nie i za­wi­nął do po­ko­ju.

Przy­kła­dam pal­ce do skro­ni, za­czy­nam po­cie­rać je naj­pierw de­li­kat­nie, za­raz jed­nak zwi­ęk­szam na­cisk. Po­ran­ne ćmie­nie za­mie­ni­ło się w upo­rczy­we pul­so­wa­nie już nie tyl­ko czo­ła, ale ca­łej gło­wy.

Dość mi wsty­du jak na je­den dzień. Dziś los za­ser­wo­wał mi com­bo upo­ko­rzeń. A nie da się ukryć, że w ci­ągu ostat­nich trzech lat prze­ży­łam ich nie­co mniej niż wcze­śniej. Nic dziw­ne­go, sko­ro od mo­men­tu, gdy za­miesz­ka­łam w tym za­je­żdża­jącym stęchli­zną apar­ta­men­cie, od­da­ję się nie ży­ciu, a nud­nej we­ge­ta­cji.

Wsta­ję i wy­ci­ągam z szaf­ki bu­tel­kę wód­ki, przy oka­zji zgar­niam też kie­li­szek. Sta­wiam wszyst­ko na sto­le, po czym kie­ru­ję się do lo­dów­ki po schło­dzo­ne wino. Do tego trun­ku na­czy­nia już nie po­sia­dam, to­też zgar­niam z su­szar­ki umy­ty przez Mi­cha­ła ku­bek. Re­cho­czę pod no­sem, gdy przed ocza­mi sta­je mi wy­raz twa­rzy mo­je­go go­ścia, kie­dy ka­za­łam mu z tego jeża pić kawę.

Na­pe­łniam fio­le­to­we cac­ko czer­wo­nym al­ko­ho­lem, do ca­ło­ści do­le­wam kie­li­szek wód­ki. Sia­dam, upi­jam łyk wy­krzy­wia­jące­go twarz „drin­ka” i kie­ru­ję wzrok na mo­ich no­wych ma­łych przy­ja­ciół. Gdy rudy wska­ku­je na czar­ne­go, roz­ci­ągam usta w sze­ro­kim uśmie­chu. To za­ska­ku­je mnie tak bar­dzo, że aż nie­ru­cho­mie­ję na dłu­ższą chwi­lę i pró­bu­ję wy­grze­bać z pa­mi­ęci sy­tu­ację, pod­czas któ­rej by­łam cho­cia­żby za­do­wo­lo­na. O szczęściu nie wspo­mi­na­jąc.

Dzi­ęku­ję ci bar­dzo.

Do­brze, że zde­cy­do­wa­łam się na tre­ning o tej nie­oczy­wi­stej dla mnie po­rze. Gdy­by nie po­wo­do­wa­na de­spe­ra­cją wi­zy­ta na dwor­cu, wy­bra­ła­bym się na prze­bie­żkę dużo wcze­śniej, by wró­cić do domu przed przy­pra­wia­jącą o dresz­cze sza­ro­ścią wie­czor­ne­go nie­ba. Rano pew­nie by­ło­by po kot­kach. Udu­si­ły­by się przy­gnie­cio­ne śmie­cia­mi i nikt nie usły­sza­łby ich ci­che­go pi­sku.

Ja, kie­dy mia­łam jesz­cze na­dzie­ję, też pró­bo­wa­łam wo­łać o po­moc. Do­kład­nie dwa razy. Pa­mi­ętam, bo po ka­żdej pró­bie bar­dzo dłu­go mu­sia­łam być ci­cho.

Ko­lej­ny łyk i jesz­cze je­den. On mnie tak na­uczył. Oszczęd­niej, bo szyb­ciej. A ja, je­śli już piję, to musi być ta­nio. Al­ko­ho­lu w ustach nie mia­łam od bar­dzo daw­na, więc skut­ki jego dzia­ła­nia po­win­nam po­czuć od razu. Nie chcę się upić. Po­trze­bu­ję roz­lu­źnie­nia, któ­re wy­ci­szy wi­ru­jące w gło­wie oba­wy o to, co będzie… Ju­tro, za ty­dzień, mie­si­ąc czy rok.

– Chy­ba okno prze­cie­ka. – Sły­szę za­spa­ny głos Mi­cha­ła.

Wzdy­cham prze­ci­ągle, prze­kli­na­jąc pod no­sem los, na­tu­rę i ko­goś lub coś, co było na tyle bez­my­śl­ne, że nas stwo­rzy­ło. Przy­ci­skam dłoń do czo­ła, po­cie­ram kil­ka razy z na­dzie­ją, że pro­sty gest po­mo­że ze­brać my­śli.

Nic z tego.

– Jezu, jaki wstyd – mam­ro­czę pod no­sem.

Pod­no­szę się i zwle­kam ty­łek ze skrzy­pi­ące­go krze­sła. Rzu­cam prze­ci­ągłe spoj­rze­nie po­grążo­ne­mu w ciem­no­ści ko­ry­ta­rzo­wi, po czym ru­szam. Po­włó­czę no­ga­mi, a ka­żdy krok zda­je się bar­dziej oci­ęża­ły od po­przed­nie­go. Gdy pod­no­szę wzrok i do­strze­gam sto­jące­go w pro­gu po­ko­ju Mi­cha­ła, mam ocho­tę zro­bić po­zba­wio­ny gra­cji, ale bar­dzo dla mnie cha­rak­te­ry­stycz­ny w tył zwrot.

– Co się sta­ło? – py­tam i za­trzy­mu­ję się na­prze­ciw­ko nie­go. Od razu od­su­wa się i pusz­cza mnie przo­dem. – A, okno.

Wcho­dzę i przy­sta­ję po­środ­ku. Zre­zy­gno­wa­na opusz­czam ra­mio­na. Za­raz jed­nak się re­flek­tu­ję i po­ły­kam przy­sło­wio­wy kij od mio­tły. Taka nie­na­tu­ral­nie wy­pro­sto­wa­na zmie­rzam w kie­run­ku ora­nej desz­czem szy­by. Sta­ję przy pa­ra­pe­cie, sama nie wiem po co. Prze­cież tego okna nie na­pra­wię. Mam ocho­tę kop­nąć je z ca­łej siły, żeby ta głu­pia uszczel­ka, czy cho­le­ra wie co, wy­le­cia­ła i dała mi świ­ęty spo­kój.

– No ciek­nie – mó­wię ci­cho, od­kry­wa­jąc tym sa­mym praw­dę ob­ja­wio­ną.

Raz jesz­cze wle­piam wście­kłe spoj­rze­nie w odra­pa­ny z far­by olej­nej pa­ra­pet. Zdąży­ła zro­bić się na nim ca­łkiem spo­ra ka­łu­ża. Woda spły­wa na par­kiet.

Od­wra­cam się na pi­ęcie i wra­cam do Mi­cha­ła. By­ło­by mi ła­twiej za­cho­wać zim­ną krew, gdy­by ode­zwał się cho­ciaż sło­wem. Za­miast tego stoi opar­ty o fra­mu­gę i wle­pia we mnie uwa­żne spoj­rze­nie.

– Po­cze­kaj, pro­szę – mó­wię, a w moim gło­sie po­brzmie­wa re­zy­gna­cja. – Ogar­nę to.

Wy­mi­jam go szyb­ko, wy­cho­dzę z po­ko­ju, by we­jść do ła­zien­ki. Chwy­tam mop, rol­kę pa­pie­ro­wych ręcz­ni­ków i wra­cam do mo­je­go go­ścia. Prze­my­kam przed nim z na­dzie­ją, że wy­glądam nie­co mniej ża­ło­śnie, niż się czu­ję. A już o sa­mym fak­cie, że za­pew­ne mi się te­raz przy­gląda, sta­ram się nie my­śleć.

– Po­mo­gę.

Pod­cho­dzi i – kie­dy ja wy­cie­ram ka­łu­żę pod ramą okna – on za­bie­ra się za ogar­nia­nie par­kie­tu. Mu­szę przy­znać, że to bar­dzo miłe i ca­łkiem nowe do­świad­cze­nie, bo­wiem od śmier­ci ro­dzi­ców, a po­tem bab­ci, nikt mi ni­g­dy nie po­mó­gł.

Na­wet te dwa razy.

– Już chy­ba jest su­cho. – Pod­ska­ku­ję na dźwi­ęk do­no­śne­go gło­su. – Pa­ra­pet też – mówi i sta­je obok.

W mo­ment prze­ry­wam ner­wo­we pu­co­wa­nie. Ob­le­wam się roz­grze­wa­jącym cia­ło ru­mie­ńcem.

Chrząkam ci­cho, za­kry­wa­jąc usta dło­nią.

Si­ęgam po ręcz­nik i pod­kła­dam go pod okno z na­dzie­ją, że cho­ciaż tro­chę ogra­ni­czy iry­tu­jące już ciek­ni­ęcie. Bio­rę głębo­ki wdech i od­wra­cam się twa­rzą do nie­go.

– Do­bra – za­czy­nam za­dzi­wia­jąco pew­nym to­nem. – Zro­zu­miem, je­że­li nie będziesz chciał tu zo­stać.

Mi­chał jest miły, do­bry. Taki się przy­naj­mniej wy­da­je.

Zu­pe­łnie inny niż on.

– Śpij może u mnie – kon­ty­nu­uję, wpa­trzo­na w po­god­ne zie­lo­ne oczy. – Zmie­nia­łam po­ściel. – Od­ru­cho­wo wska­zu­ję na sto­jące przed nami łó­żko. – Ja zo­sta­nę tu­taj.

Milk­nę w ko­ńcu. I od razu tego ża­łu­ję, jako że całe to pi­skli­we traj­ko­ta­nie było lep­sze niż uwie­ra­jąca mózg ci­sza. Szcze­gól­nie ta w wy­ko­na­niu nad wy­raz gło­śne­go Mi­cha­ła.

Daw­no nie czu­łam się tak skrępo­wa­na jak te­raz, gdy sto­ję przed nim w tym za­sra­nym sta­ni­ku spor­to­wym, o któ­rym ca­łkiem za­po­mnia­łam.

Kto w ogó­le pa­ra­du­je tak ubra­ny z ob­cym mężczy­zną pod da­chem? Prze­cież to wy­gląda jak za­pro­sze­nie.

Prze­ła­mu­ję wstyd i spo­glądam na przy­stoj­ną, sku­pio­ną twarz. Krzy­żu­ję na­sze spoj­rze­nia, a gdy wi­dzę, jak pod­no­si dłoń, żeby prze­cze­sać nią pra­wie bia­łe wło­sy, przez krót­ką chwi­lę mam wra­że­nie, że to mnie tak do­ty­ka. De­li­kat­nie, le­d­wo wy­czu­wal­nie.

Ina­czej niż kie­dy­kol­wiek do­ty­kał mnie on.

Na­praw­dę bra­ku­je mi bli­sko­ści. Co za­ska­ku­je, sko­ro to jej naj­bar­dziej się oba­wiam.

Chy­ba. Może. Sama już nie wiem.

W ko­ńcu ni­g­dy nie by­łam z ni­kim bli­sko z wła­snej woli, po­wo­do­wa­na chęcią czu­cia się do­brze, a nie stra­chem.

No nic. Pora po raz ko­lej­ny prze­łk­nąć pi­gu­łkę o do­brze mi zna­nym i ostat­nio ulu­bio­nym sma­ku upo­ko­rze­nia.

– Do­bra, za­bio­rę tyl­ko koty i będziesz mógł się tam prze­nie­ść – rzu­cam ci­cho, pod­cho­dzę do drzwi, mi­jam Mi­cha­ła i chy­ba lek­ko go sztur­cham.

Wi­dać „ta­nio i szyb­ko” za­czy­na spe­łniać swo­ją po­win­no­ść.

– Po­cze­kaj – pro­si, czym spra­wia, że za­trzy­mu­ję się od razu. – Zo­sta­nę i na­pra­wię ci to okno – oświad­cza, spra­wia­jąc, iż czu­ję się jesz­cze go­rzej niż przed mo­men­tem.

Ten je­den raz chcia­łam wy­jść na oso­bę od­po­wie­dzial­ną, pa­nu­jącą nad czym­kol­wiek. Jak do tej pory szło mi ca­łkiem nie­źle. Gdy­by po­mi­nąć płacz pod kli­ni­ką, uda­wa­ło mi się za­cho­wać jako taki po­ziom god­no­ści. Co praw­da do­strze­gam spo­sób, w jaki Mi­chał na mnie pa­trzy, i za­uwa­żam bi­jący z zie­lo­nych tęczó­wek żal zmie­sza­ny z li­to­ścią.

Wolę jed­nak to niż wście­kło­ść, któ­ra w mo­ment prze­ista­cza się w nie­na­wi­ść. I wte­dy nie po­zo­sta­je nic in­ne­go, jak cze­kać.

I być ci­cho.

Od­wra­cam twarz w stro­nę przy­gląda­jące­go mi się mężczy­zny i do­cho­dzę do wnio­sku, że nic bar­dziej „ja­sne­go” nie wi­dzia­łam. Cała jego po­stać zda­je się pro­mie­nieć i spra­wia, że im bli­żej je­stem, tym bez­piecz­niej się czu­ję. Jak­by ta ema­nu­jąca od nie­go siła roz­ta­cza­ła aurę, w któ­rej mo­gła­bym się ukryć. Po­prze­by­wać choć chwi­lę. Na­bra­ła­bym wte­dy sił na ko­lej­ne kopy w twarz. Czy te re­al­ne, po­zo­sta­wia­jące si­nia­ki, czy me­ta­fo­rycz­ne, ra­ni­ące samą du­szę.

To ta­kie ża­ło­sne. Ja je­stem ża­ło­sna. Moje pra­gnie­nie uwa­gi i mi­ło­ści jest ża­ło­sne.

– Nie mu­sisz – opo­nu­ję ci­cho, bo gło­śno nie po­tra­fię. – To chy­ba nie był do­bry po­my­sł. – Kręcę gło­wą, roz­kła­da­jąc ręce. – Nie mam wa­run­ków ani pie­ni­ędzy, żeby przyj­mo­wać tu go­ści. Nie­po­trzeb­nie po­szłam na ten dwo­rzec. Na pew­no znaj­dziesz coś in­ne­go, na­wet w lep­szej ce­nie – wy­krztu­szam, nie sta­ra­jąc się już po­wstrzy­mać wy­brzmie­wa­jące­go w gło­sie za­wo­du samą sobą.

Mi­chał prze­chy­la gło­wę i przy­gląda mi się z uwa­gą. Po­cie­ra dło­nią opa­lo­ny po­li­czek, ma­su­je pal­ca­mi grzbiet pro­ste­go nosa.

– Ale kasy po­trze­bu­jesz – od­zy­wa się po chwi­li za­sta­no­wie­nia. – Więc albo zo­sta­nę tu ja, albo będziesz mu­sia­ła po­szu­kać ko­goś in­ne­go. A nie wiesz, na kogo tra­fisz.

Oczy­wi­ście ma ra­cję. Po­trze­bu­ję go­tów­ki bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek i nie chcę ni­ko­go in­ne­go pod da­chem te­goż re­we­la­cyj­ne­go apar­ta­men­tu z ma­low­ni­czym oczkiem wod­nym po­środ­ku sy­pial­ni.

Ale je­stem już tak przy­bi­ta, zre­zy­gno­wa­na i upo­ko­rzo­na jego bra­kiem za­in­te­re­so­wa­nia mo­imi pra­wie na­gi­mi pier­sia­mi, że po­sta­na­wiam wy­jść. Naj­le­piej bie­giem, nie do­ty­ka­jąc go.

– Idę – ogła­szam ochry­ple i ru­szam w kie­run­ku drzwi.

Z ka­żdym kro­kiem robi mi się co­raz go­ręcej. Po­jęcia nie mam, czy to wino i wód­ka, czy może jego obec­no­ść spra­wia, że czu­ję coś, o co w ży­ciu bym sie­bie nie po­sądzi­ła. A może to spo­sób, w jaki mi się przy­gląda? Inny niż jesz­cze przed mo­men­tem. Mru­ży lek­ko oczy i prze­chy­la gło­wę. Prze­ły­ka gło­śno śli­nę, spra­wia­jąc, że sku­piam wzrok na po­ru­sza­jącym się ja­błku Ada­ma.

Pora iść. Już… – my­ślę, po czym wy­ko­nu­ję wy­da­ne so­bie po­le­ce­nie.

– Śpij – na­ka­zu­ję i za­trzy­mu­ję się na mo­ment, uda­jąc, że gdzieś tam we mnie cza­ją się reszt­ki pew­no­ści sie­bie. – Po­ga­da­my o tym rano. Nie prze­szka­dzam ci.

Tym ra­zem chcę go wy­mi­nąć, utrzy­mu­jąc bez­piecz­ną od­le­gło­ść, ale po­ty­kam się o wła­sne oci­ęża­łe sto­py i tra­cę rów­no­wa­gę. Za­ta­czam się, a za pod­po­rę przed upad­kiem słu­ży mi twar­da, opa­da­jąca i uno­sząca się szyb­ko pie­rś.

Pa­trzę w górę, a zie­leń jego tęczó­wek nie zio­nie już li­to­ścią.

Nie za­bie­ram dło­ni.

Michał

Spo­glądam po­wo­li w dół i na­tra­fiam na nie­sa­mo­wi­tą zie­leń lśni­ących od łez oczu.

To naj­gor­sze, co mogę od­wa­lić.

Nie rób tego. Nie rób.

Kur­wa.

Po­sra­ne mó­wie­nie do sie­bie w my­ślach.

– Po­cze­kaj – pro­szę, za­nim się od­su­nie.

Ła­pię ją za ra­mię i przy­ci­ągam. Za­my­kam w ob­jęciach. Przy­ci­skam do pier­si.

Jak to mo­żli­we, że jest tak drob­na, a zda­je się wy­pe­łniać sobą całe po­miesz­cze­nie?

Nie mam do­sta­tecz­nych po­kła­dów sil­nej woli, by od­wró­cić wzrok od tych oczu. Wzdy­cha lek­ko i ci­cho. Uno­szę dłoń, a dru­gą ręką przy­tu­lam Ana­sta­zję jesz­cze moc­niej. Mu­skam kciu­kiem przy­gry­zio­ną lek­ko dol­ną war­gę. Od­gar­niam za­sła­nia­jące czo­ło czar­ne pa­sma.

– Mi­chał? – pyta, ale ani drgnie. Wręcz prze­ciw­nie, zda­je się przy­le­gać do mnie tak bar­dzo, jak­by chcia­ła po­łączyć nas w jed­no.

Mru­gam kil­ka razy z na­dzie­ją, że to po­mo­że mi opa­no­wać na­ra­sta­jące pod­nie­ce­nie. Tyl­ko że gdy wi­dzę roz­ma­rzo­ny wy­raz ślicz­nej buzi, wiem, że nie ma szans.

Ja pier­do­lę.

– Bar­dzo chcę cię te­raz po­ca­ło­wać – szep­czę za­sko­czo­ny tym, jak in­ten­syw­nie od­czu­wam jej bli­sko­ść. Prze­su­wam opusz­ka­mi po za­ró­żo­wio­nym po­licz­ku. – Bar­dzo. – Sunę wzro­kiem w dół i za­trzy­mu­ję go na otu­lo­nych mi­ęk­kim ma­te­ria­łem pier­siach. – Mogę?

Kiwa lek­ko gło­wą.

Po­chy­lam się i ca­łu­ję ją naj­pierw de­li­kat­nie, le­d­wie wy­czu­wal­nie, po­tem już moc­niej. Wbi­jam język do ust, a dło­nie prze­su­wam ni­żej. Otu­lam nimi krągłe po­ślad­ki. Za­ci­skam lek­ko pal­ce. Mru­czę, gdy za­rzu­ca mi ra­mio­na na szy­ję. Od­chy­lam gło­wę, czu­jąc za­to­pio­ne we wło­sach pal­ce.

– Nie wiem, co się dzie­je – szep­czę usta w usta, za­do­wo­lo­ny z tego, jak roz­lu­źnio­na zda­je się te­raz być. – Nie znam cię. Ale bar­dzo chcia­łbym się z tobą ko­chać. Te­raz – oznaj­miam, brzmi­ąc przy tym już na­wet nie jak de­spe­rat, ale jak czub, za któ­re­go się nie mia­łem.

Od­chy­la gło­wę.

– Ja z tobą też – wy­zna­je dużo pew­niej ode mnie.

Jed­nym ru­chem pod­no­szę ją i roz­ci­ągam usta w uśmie­chu, czu­jąc owi­ni­ęte wo­kół pasa szczu­płe nogi.

Jest lek­ka, mi­ęk­ka, jak­by ak­sa­mit­na i przy­jem­na w do­ty­ku.

Pod­cho­dzę do łó­żka, od­kła­dam Anę na ma­te­rac. Po­chy­lam się nad nik­nącym w czer­wo­nej po­ście­li cia­łem. Przy­su­wa się do mnie i wtu­la moc­no. Ota­czam ją ra­mio­na­mi i ści­skam tak, aby mo­gła uciec, je­śli ze­chce, ale żeby jed­no­cze­śnie po­czu­ła się tro­chę bez­piecz­niej.

Dla­cze­go to ro­bię?

Nie wiem. Może to te oczy, łzy, koty albo pier­si. A może wszyst­ko na­raz.

Uno­szę po­wo­li jej ręce i ści­ągam fio­le­to­wy biu­sto­nosz, na któ­ry usil­nie sta­ra­łem się nie pa­trzeć od mo­men­tu, kie­dy we­szła do po­ko­ju. Rzu­cam go gdzieś da­le­ko, nie zwa­ża­jąc na to, gdzie wy­lądu­je. Uj­mu­ję gład­ką twarz w dło­nie, aby sku­pić się na po­ciem­nia­łych oczach.

Jezu, jaki smu­tek – my­ślę, łącząc na­sze spoj­rze­nia na dłu­ższą chwi­lę. Taki wszech­ogar­nia­jący. Naj­gor­szy, bo po­zba­wio­ny na­dziei.

Po­chy­lam się, by za­mknąć roz­chy­lo­ne za­lot­nie usta ko­lej­nym po­ca­łun­kiem. De­lek­tu­ję się sma­kiem mi­ęk­kich warg. Sunę po nich ko­ńców­ką języ­ka i przy­gry­zam.

– Tu­taj – roz­ka­zu­je, chwy­ta moją dłoń i pro­wa­dzi ku ob­na­żo­nym pier­siom.

Za­ci­skam na nich pal­ce. Ści­skam lek­ko sut­ki, po czym po­chy­lam się i za­czy­nam ca­ło­wać raz je­den, raz dru­gi. Tward­nie­ją i ciem­nie­ją.

Pod­pie­ram się na łok­ciach, pod­ci­ągam, by zrów­nać na­sze twa­rze. Zsu­wam dło­nie z pier­si i za­trzy­mu­ję na ta­lii. Za­mie­ram na mo­ment w ocze­ki­wa­niu na po­zwo­le­nie.

Ana­sta­zja przy­gry­za war­gę i szep­cze pod­nie­ca­jąco:

– Tak.

Czu­ję prze­szy­wa­jący cia­ło dreszcz na­ra­sta­jące­go wci­ąż po­żąda­nia. Wsu­wam więc dłoń w ko­ron­ko­we majt­ki i do­ty­kam de­li­kat­nie tego, co za­kry­wa­ją. Roz­kła­da sze­rzej nogi i przyj­mu­je moje pal­ce z ci­chym jękiem za­do­wo­le­nia.

– Na pew­no? – py­tam, cały czas zszo­ko­wa­ny tym, jak jej pra­gnę.

Chcę być naj­bli­żej, jak to mo­żli­we. A to ozna­cza, że mu­szę być w niej.

– Tak – szep­cze i wy­ci­ąga dłoń.

Przy­tu­lam do niej po­li­czek, ca­łu­ję ak­sa­mit­ne wnętrze. Nie prze­sta­jąc pa­trzeć w przy­gląda­jące mi się z za­cie­ka­wie­niem oczy, kie­ru­ję się w dół. Ła­pię w usta mi­ęk­ką pie­rś, dra­żnię bro­daw­kę. Wsu­wam pal­ce mi­ędzy war­gi sro­mo­we, od­naj­du­ję i de­li­kat­nie ma­su­ję wil­got­ną łech­tacz­kę.

Wsta­ję i ści­ągam bok­ser­ki. Si­ęgam do tor­by, wy­ci­ągam z niej pre­zer­wa­ty­wę. Po za­ło­że­niu jej kie­ru­ję spoj­rze­nie na Ana­sta­zję. Ona spo­gląda w dół, a jej oczy zda­ją się ro­bić co­raz ciem­niej­sze.

Zdej­mu­ję jej majt­ki.

– Roz­łóż nogi, pro­szę – mó­wię ci­cho, jed­no­cze­śnie sam roz­su­wam jej ko­la­na.

Kła­dę się mi­ędzy nimi i pod­pie­ram na łok­ciach. Nie chcę jej przy­gnie­ść swo­im ci­ęża­rem. Kie­dy w nią wcho­dzę, Ana­sta­zja pod­no­si gło­wę, by spoj­rzeć mi w oczy. Choć na za­ru­mie­nio­nej z pod­nie­ce­nia twa­rzy ma­lu­je się roz­kosz, nie wy­da­je żad­ne­go dźwi­ęku.

Ani wes­tchnie­nia.

Za­czy­nam po­ru­szać się co­raz szyb­ciej i czu­ję przy­jem­ne cie­pło. Tak inne od wszyst­kie­go, cze­go do tej pory do­świad­czy­łem. Sam nie wiem, czym jest ono spo­wo­do­wa­ne. Może to przez ten smu­tek.

To naj­smut­niej­szy seks, jaki w ży­ciu upra­wia­łem.

W ko­ńcu, gdy przy­spie­szam, po ka­żdym pchni­ęciu spo­mi­ędzy mi­ęk­kich warg wy­do­by­wa­ją się le­d­wie sły­szal­ne jęk­ni­ęcia. Ana­sta­zja obej­mu­je mnie no­ga­mi, wy­pi­na pier­si i do­ci­ska je do mo­jej klat­ki.

Po chwi­li za­czy­na szczy­to­wać, ale za­miast krzy­czeć z roz­ko­szy, za­sła­nia usta dło­nią. Tyl­ko za­mkni­ęte oczy i drżące cia­ło po­ka­zu­ją, że czu­je to, co ja, kie­dy opa­da spo­co­na i zdy­sza­na na wil­got­ną od na­szych ciał po­ściel.

Wsta­ję, żeby przy­kryć ją ko­cem. Wi­dzę, że leży nie­ru­cho­mo i wpa­tru­je się w na­dal ciek­nące okno.

– Po­cze­kaj chwi­lę – pro­szę, po czym wy­cho­dzę, żeby się upew­nić, że koty na­dal żyją i mają się do­brze.

Kie­dy wi­dzę, że śpią, przy­my­kam ich pro­wi­zo­rycz­ny ko­jec i wra­cam do Ana­sta­zji.

– Prze­pra­szam – do­cie­ra do mo­ich uszu już od pro­gu. – Na­praw­dę. To nie tak… Nie je­stem taka.

Nie po­win­na prze­pra­szać. Prze­cież to ja po­rwa­łem ją z podło­gi i rzu­ci­łem na łó­żko. To ja za­cząłem roz­bie­rać. Już na pierw­szy rzut oka wi­dać, że to, co wy­da­rzy­ło się przed mo­men­tem, nie jest jej co­dzien­no­ścią. Ale nie mo­głem się po­wstrzy­mać. Mnie sa­me­go za­ska­ku­je to, co po­czu­łem. Jak bar­dzo tego za­pra­gnąłem. Wy­star­czył tyl­ko do­tyk jej drob­nej dło­ni.

Zde­cy­do­wa­nie nie ona po­win­na wy­po­wia­dać te sło­wa.

A jed­nak się nie od­zy­wam. Bio­rę ją w ra­mio­na i ukła­dam ty­łem do sie­bie. Przy­le­gam cia­łem do drob­nych ple­ców i obej­mu­ję w pa­sie. Dru­gą rękę wkła­dam pod jej gło­wę, żeby uło­ży­ła się wy­god­niej. Przy­kry­wam nas obo­je.

– Do­bra­noc, Ana­sta­zjo – mó­wię le­d­wie sły­szal­nie i czu­ję spa­da­jącą na przed­ra­mię cie­płą łzę.

Co ja zro­bi­łem?

Co­py­ri­ght © for the text by Maja Paw­lic­ka

Co­py­ri­ght © for this edi­tion by Wy­daw­nic­two Re­bel­de

Lesz­no 2026

All ri­ghts re­se­rved

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne

Re­dak­cja:

Ju­sty­na Szym­kie­wicz

Ko­rek­ta języ­ko­wa:

Ewa Wo­źniak

Ko­rek­ta po skła­dzie:

Jo­lan­ta Sza­lak

Dru­ga ko­rek­ta po skła­dzie:

Ewa Wo­źniak, Ka­mi­la Po­la­ńska

Opra­co­wa­nie okład­ki i opra­wa gra­ficz­na:

Ju­sty­na Kna­pik @her­me­tycz­nie­_za­mknie­te

Gra­fi­ka na okład­ce:

Na­ta­lia Resz­ka @pro­sta­na­ta­lia­resz­ka

Skład i przy­go­to­wa­nie ebo­oka:

Mi­chał Bog­da­ński

Wy­da­nie I

ISBN: 978-83-68587-59-3

Spis treści

Ostrzeżenie autorskie

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Punkty orientacyjne

Okład­ka