Uzyskaj dostęp do tej i ponad 250000 książek od 14,99 zł miesięcznie
Bohaterka: pacjentka (lat 28) depresyjna, bezczynna, zalegająca w łóżku, wycofana z relacji towarzyskich, przyjęta do szpitala psychiatrycznego z powodu pogarszania się stanu psychicznego i nadużywania leków. Cechuje ją postępująca apatia, spadek energii z zaleganiem w łóżku, utrata zainteresowań, gorsze skupienie i koncentracja uwagi, unikanie ludzi, płaczliwość z myślami i tendencjami samobójczymi. Pierwszej nocy w szpitalu płacze tak głośno i mruczy tak żałośnie, że pozostałe pacjentki w akcie zbiorowej zemsty okradają ją z gazety i mydła.
Miejsce wydarzeń: szpital w Kobierzynie, antyarka załadowana kobietami przeznaczonymi do wyginięcia, odrzuconymi egzemplarzami cechującymi się fatalną kombinacją genów.
Olga Hund zabiera nas w podróż przez lecznicę rozczarowania światem. Światem, w którym wszystko może być urojone, tylko przemoc jest prawdziwa. Sam szpital psychiatryczny to metafora systemu, w którym żyjemy. Jest lokalna waluta i jej zmienny kurs, władza i monopol na sprawowanie przemocy, kultura i sztuka. Jest też odpowiednik parlamentu i demokracji, które dają tak samo mało nadziei, jak te prawdziwe. Te „wczasy dla smutnych dzieci” są tylko po to, żeby przywrócić bohaterki do tego, co je tu przywiodło: do ojców, wujków, mężów, matek, Kościoła, rachunków, eksmisji i chwilówek. Do rozczarowania, które muszą nauczyć się przeżywać po cichu.
Katarzyna Rakowska, Inicjatywa Pracownicza
***
Czyta się z wypiekami, śmiechem i przerażeniem. Świetna na wakacje, do lasu, do autobusu, do grobu, na depresję i zbyt dobry humor. Wykręca mózg.
Ziemowit Szczerek
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 61
Rok wydania: 2018
Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Seria prozatorska pod redakcją Piotra Mareckiego
• Jerzy Franczak, Trzy historye
• Sławomir Shuty, Bełkot
• Łukasz Orbitowski, Szeroki, głęboki, wymalować wszystko
• Piotr Cegiełka, Sandacz w bursztynie
• Sławomir Shuty, Cukier w normie
• Michał Palmowski, Przygody Hiszpana Dete
• Michał Witkowski, Lubiewo
• Marta Dzido, Małż
• Marian Pankowski, Rudolf
• Maciek Miller, Pozytywni
• Ewa Schilling, Głupiec
• Adam Wiedemann, Sceny łóżkowe
• Jan Dzban, Dentro
• Piotr Szulkin, Socjopatia
• Marian Pankowski, Bal wdów i wdowców
• Jerzy Nasierowski, Zbrodnia i...
• Piotr Czerski, Ojciec odchodzi
• Maciek Miller, Zakręt hipokampa
• Łukasz Orbitowski, Horror Show
• Joanna Pawluśkiewicz, Pani na domkach
• Joanna Wilengowska, Zęby
• Marta Dzido, Ślad po mamie
• Jan Krasnowolski, Klatka
• Marian Pankowski, Pątnicy z Macierzyzny
• Hubert Klimko-Dobrzaniecki, Raz. Dwa. Trzy
• Michał Zygmunt, New Romantic
• Joanna Pawluśkiewicz, Telenowela
• Jerzy Franczak, Przymierzalnia
• Wojciech Bruszewski, Fotograf
• Krzysztof Niemczyk, Kurtyzana i pisklęta
• Sylwia Chutnik, Kieszonkowy atlas kobiet
• Juliusz Strachota, Cień pod blokiem Mirona Białoszewskiego
• Natalia Rolleczek, Drewniany różaniec
• Marian Pankowski, Niewola i dola Adama Poremby
• Maciek Miller, Cockring
• Dominika Ożarowska, Nie uderzy żaden piorun
• Ewa Schilling, Codzienność
• Marian Pankowski, Tratwa nas czeka
• Piotr Szulkin, Epikryza
• Jerzy Franczak, NN
• Sławomir Shuty, Jaszczur
• Darek Foks, Kebab Meister
• Tomasz Pułka, Vida Local
• Ziemowit Szczerek, Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian
• Wojciech Bruszewski, Big Dick. Fikcja dokumentalna
• Jan Krasnowolski, Afrykańska elektronika
• Daniel Kot, Kierunkowy 22
• Marian Pankowski, Nastka, śmiej się! Opowiadania
• Sławomir Shuty, Dziewięćdziesiąte
• Łukasz Orbitowski, Horror Show [wyd. II popr.]
• Joanna Dziwak, Gry losowe
• Søren Gauger, Nie to / nie tamto
• Maciej Bobula, Katarzyna Gondek, Adam Miklasz, Aleksander Przybylski, Michał Zantman, Bękarty Wołgi. Klechdy miejskie
• Ziemowit Szczerek, Siódemka
• Juliusz Strachota, Relaks amerykański
• Flash fiction. Antologia
• Dariusz Orszulewski, Zjednoczone Siły Królestwa Utopii
• Stanisław Czycz, Nie wierz nikomu. Baza
• Konrad Janczura, Przemytnicy
• Maciej Piotr Prus, Przyducha
• Marta Dzido, Frajda
• Olga Hund, Psy ras drobnych
Najpierw spadł śnieg i byłam bezradna. Później zaczęło się jątrzyć. Później sześć razy byłam na oddziałach zamkniętych kilku szpitali psychiatrycznych, najczęściej w Kobierzynie. Za ostatnim razem przymusowo skierowano mnie na grupową terapię behawioralną i kiedy – po trzech miesiącach codziennej kilkugodzinnej mordęgi – terapia się skończyła, zaczęło mi się wreszcie trochę układać.
Później starałam się uporządkować chorobę w czasie. Żeby przypomnieć sobie daty, zaglądałam do kart wypisowych, bo bez nich nic nie pamiętam. Ani w którym roku skończyłam studia, ani kiedy „to się zaczęło”, ani ile razy miałam załamanie nerwowe i zabierała mnie do szpitala karetka albo taksówka.
Do szpitala psychiatrycznego przybywa się tylko od poniedziałku do piątku. Przy jego drzwiach wejściowych stoją wtedy salowi. Otaczają psychiatryk jak armia pałac.
Karetki przyjeżdżają do szpitala zwykle nocą. W dzień tylko wtedy, kiedy przywożą samobójców z chirurgii albo toksykologii. Jest to prestiż, kiedy wysyłają cię do szpitala w karetce. Za to taksówki, którymi podjeżdżamy do szpitala, są zawsze tej samej firmy – najtańszej. I choć każdy wie, że na model oraz kolor zamawianego samochodu nie ma się wpływu, to nowego pacjenta pozostali oceniają najpierw po taksówce i kierowcy, bo przecież los albo pan bóg sprzyjają bogatym. Kategorie są dwie: wiek auta i uroda kierowcy. Jak z daewoo wysiada pizda o twarzy jaszczurki i nie pomaga z bagażami to pacjent ma, przynajmniej na początku, przejebane na oddziale.
A ja przyjechałam karetką. I specjalnie byłam wesoła, żeby pacjentom wyglądającym ciekawie przez okna wysłać sygnał: lubcie mnie! Jestem lepsza od reszty tych mułowatych kobył u was w szpitalu!
Wieźli mnie tam, do Kobierzyna, ulicą Dietla, w biało-niebieskiej karetce modelu Polonez. Miała zepsute sprzęgło i dwa razy zgasła. Raz na Dietla, drugi raz na Rondzie Kocmyrzowskim. Nie wiązali.
Oni z przodu walczyli ze sprzęgłem, ja z tyłu schylałam głowę w kapturze, żeby mnie ktoś znajomy nie dostrzegł przez szybkę. Żeby się z tego wszystkiego nie rozkleić, zaczęłam podskakiwać na siedzeniu jak na furmance, co pędzi po wertepach na jarmark. Miałam w tej furmance dwa konie i je poganiałam, i śmiałam się. Jechaliśmy, jechaliśmy. Minęliśmy Zakrzówek, Tesco. Potem była jakaś stadnina koni czy ranczo, co nawet pasowało do mojego udawania, że jedziemy na jarmark po miętuski.
Dotarliśmy więc. I tu się zaczyna moja opowieść. O tym, że szpital to wczasy dla smutnych dzieci. Żeby wszystkie były w jednym miejscu.
Przy wejściu kołysze się na wietrze skupisko burych roślin. Na kupie zdechłych pędów wyrosły drobne białe kwiatuszki i to wszystko razem szumi, wali się na siebie. Tutaj, zaobserwuję to później na sobie, kocha się rośliny, zwłaszcza gnijące albo schnące.
Korporacja Ha!art – Seria prozatorska